* Η Σοφίτα με τις Αντιχύσεις...

- Ωραίο μέρος διάλεξες πάλι... -άλεξες πάλι... -άλι...
- Τί ακριβώς δε σου αρέσει εδώ;
- Τι θα μπορούσε να μ' αρέσει εδώ; -ρέσει εδώ... -δώ...
- Δεν ξέρω. Τα πάντα...

- Το προηγούμενο εργαστήρι ήταν πολύ καλύτερο... -λύ καλύτερο... - ύτερο...

- Τί ακριβώς σου άρεσε εκεί;

- Τί θα μπορούσε να μη μου άρεσε εκεί; -ρεσε εκεί... -κει...

- Δεν ξέρω. Τα πάντα...

- Με τρομάζει μάλλον που είναι πιο στενός ο χώρος... -νός ο χώρος... -ώρος...

- Και τί από όλα σε τρομάζει;

- Τί θα μπορούσε να μη με τρομάζει εδώ; -ζει εδώ... -δώ...

- Δεν ξέρω. Τίποτα...

- Το προηγούμενο ήταν σαφώς πιο ευρύχωρο... -φώς πιο ευρύχωρο... -ύχωρο...

- Και τί παραπάνω είχες εκεί;

- Τί θα μπορούσα να μην είχα εκεί; -είχα εκεί... -κει...

- Δεν ξέρω. Τίποτα...

- Πρόσεξες κάτι τόση ώρα; -όση ώρα... -ώρα...

- Ναι... και δεν τολμώ να το αναφέρω καν!

- Πώς γίνεται άραγ' αυτό; -ραγ' αυτό... -τό...

- Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τα πάντα!

- Θυμάμαι την πρώτη φορά που Ξυπνήσαμε τη Μέρα... -αμε τη Μέρα... -Μέρα...

- Ναι... τολμώ να το θυμάμαι που και που...

- Λες να είναι ιδέα μας οι Αναμνήμες; -ναμνήμες... -μες...

- Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα!

- Να δοκιμάζαμε μήπως να αλλάξουμε τη δόση; -άξουμε τη δόση... -δόση...

- Φρόντισε μονάχα μην το χύσεις.

- Λες να γίνει καμιά έκρηξη; -έκρηξη... -ξη...

- Όχι. Μα ίσως δυναμώσουνε οι Αντιχύσεις...

- Ανησυχείς μην σπάσει ο δοκιμαστικός σωλήνας; -κός σωλήνας... -λήνας...

- Κράτα τον γερά. Το υπόσχεσαι;

- Το θέμα είναι, πού να τον ακουμπήσω... -κουμπήσω... -σω...

- Όσο γι αυτό, έχω τετρακόσια δεκατρία μέρη να σου προτείνω...

- Όλα καλά;

- (!)

- Ώχ! Το πρόσεξες κι εσύ, ε;

- Ναι... Πώς και σταμάτησε!

- Προηγουμένως, μόνο οι λέξεις οι δικές μου Αντιχύσαν...

- Ναι. ήταν μάλλον οι δυο φωνές του Χρόνου.

- (;)

- Ξέρεις... τα Πρέπει και τα Θέλω.

- ...Βοήθα;

- Να. Τα Πρέπει του Χτες με τα Θέλω του Σήμερα.

- (...)

- Ίσως πάλι... Τα Θέλω του Χτες με τα Πρέπει του Σήμερα...

- Η αλήθεια είναι ότι, δεν βοήθησε η διευκρίνιση...

- Να... Ξέρεις. Επαναλαμβάνονται για να επικρατήσουν το ένα του άλλου.

- Και ποιο είναι το πιο ισχυρό από όλα;

- Δεν ξέρω. Τα δικά σου λόγια Αντιχύσαν μόνο... -ύσαν μόνο... -μόνο...

- (!)

- (;)

- Πώς; Τί έγινε; Κι εσύ Αντίχυση;

- Αυτό ήταν απλά Αντήχηση... -ήχηση... -ση...

Στο είπα από την αρχή ότι μ' αρέσει το νέο εργαστήριο... -στήριο... -ριο...

- Τώρα που το ξαναβλέπω, μ' αρέσει κι εμένα τελικά... -ένα τελικά... -λικά...

- Ναι. Κάποια πράγματα τα βλέπεις μόνο Αγαπώντας... -απόντας... -όντας...

- Χαχαα... Αντιχύσαμε μαζί! -ύσαμε μαζί... -μαζεί... -ζει...

- Χαχαα... Αντιχύσαμε μαζί! -ύσαμε μαζί... -μαζεί... -ζει...

...απόσπασμα από το βιβλίο του Hermes Quant, "Échos dans le Grenier" - 2013

Εκδόσεις, présage

* Το Κελλάρι με τις Ψευδεστύσεις

- Είσαι σίγουρος γι αυτό;

- Ναι!

- Ναι;

- Ναι... όσο σίγουρος μπορεί να είναι κάποιος που (...) Ωχ;

- (;)

- Το άκουσες αυτό;

- Ποιο;

- Σσσς! Άκου!

- (...)

- Τίποτα... πέρασε. Έφυγε τώρα. Αλήθεια; Δεν το άκουσες;

- Ειλικρινά... Όχι. Όταν παύει κάθε ήχος, μέχρι και την καρδιά μου ακούω εδώ κάτω. Αλλά αν ρωτάς αν άκουσα κάτι άλλο... όχι. Το παραμικρό.

- Ας είναι... Τί λέγαμε;

- Σε-...

- Ά! Ναι! Που λες... είμαι σίγουρος. Όσο σίγουρος μπορεί να είναι κάποιος που, ούτε γνωρίζει ούτε έχει καν στοιχεία για να υποθέσει το παραμικρό.

- Το καταλαβαίνεις πως, έτσι όπως το θέτεις, είναι σα να λες ότι είσαι, αν μη τί άλλο, Επιπόλαιος... έτσι;

- Γιατί;

- Μα πού βασίζεις τη σιγουριά σου ρε αδελφέ;

- Σε λόγια που άκουσα...

- OK... Υποτίθεται ότι το συμμάζεψες τώρα; Μα, με αυτό που μου λες, εκτός από Επιπόλαιος, δηλώνεις κι Αφελής! Αν μη τι άλλο!

- Ξέρεις... μέσα στις λέξεις σου, κρύβεται. Άθελά σου τον επικαλέστηκες...

- Έλα μου; Πάρτο πάλι γιατί έχει παράσιτα και σε χάνω...

- Όπως σου είχα πει βγαίνοντας από το Μπουντρούμι με τις Αναμνήμες, Ψυχαναιμίσου και Θυμίσου.

- Μου είπες, "Ψυχαναιμίσου και θα Δεις".

- Μην κολλάς. Στο λέω τώρα. Στο κάτω κάτω, ΘΥΜΙΣΟΥ και ΔΕΙΣ είναι ταυτόσημα...

- Δε μου λες; Πόση ώρα ήσουν εδώ στο κελλάρι μόνος σου, πρίν έρθω κι εγώ;

- Δυο... ίσως τρεις... δε θυμάμαι... Μάλλον τρεις Ζωές. Ναι. Αν αυτή εδώ είναι η ΤΕΤ4ΡΤΗ φορά, τότε θα πρέπει να είμαι εδώ περίπου τόσο. Γιατί;

- Έλα. Πες αλήθεια τώρα... Χτύπησες κάνα μπουκαλάκι μόνος;

- Αφού το ξέρεις ότι δεν πίνω. Τί ρωτάς;

- Γιατί αυτά που λες... δε βγάζουν νόημα ρε συ. Τί πρέπει δηλαδή να καταλάβω από όλα αυτά τα συνθηματικά που μου λες; Μίλα λίγο γήινα, down to Earth ρε γαμώτο σου. Δηλώνεις ΣΙΓΟΥΡΟΣ ενώ ΔΕΝ γνωρίζεις. Δηλώνεις ΣΙΓΟΥΡΟΣ ενώ δεν έχεις καν ενδείξεις! Δηλώνεις ΣΙΓΟΥΡΟΣ βασιζόμενος... σε Φωνές που ακούς; Μου λες ότι το ΒΛΕΠΩ και το ΘΥΜΑΜΑΙ είναι ταυτόσημα; Αν σου σκάσω μια ανάποδη στα μούτρα... και την φας... θα είναι επειδή δεν πρόλαβες να τη δεις ή επειδή δεν πρόλαβες να τη... θυμηθείς; Κι όλη αυτήν τη Θεωρία... σου ήρθε να τη μοιραστείς μέσα σε τούτο δω το Κελάρι ρε τρελοκομείο;

- Μόνο εδώ θα γινόταν. Δώσε βάση σε παρακαλώ. Είναι πολύ σημαντικό.

- Λέγε...

- Συμφωνείς για το ΨΥΧΑΝΑΙΜΙΖΩΜΑΙ; 

- Ναι. Ομολογώ πως ήταν πολύ καλή ανάλυση.

- Έτσι λοιπόν, έχε μου εμπιστοσύνη και για το ΕΠΥΠΟΛΕΩΣ...

- Επιπόλαιος εννοείς.

- Κοίτα. Αν θες το κόβουμε εδώ αμέσως. Τώρα δα κιόλας. Πάψε να βασίζεσαι στα αυτιά σου. Πάψε να ακούς μόνο. Διάβασε. Κοίτα! ΔΕΣ! Δες, που να πάρει! ΘΥΜΙΣΟΥ!

- (...)

- (...)

- (...)

- Λοιπόν... Αυτός για τον οποίο σου λέω... είναι Επυπόλεως. Είναι ΕΠΙ κι ΥΠΟ, ΛΕΩΣ...

- Τί; Λιοντάρι;

- Πρώτη Δέσμη, να υποθέσω;

- Ναι. Πού το κατάλαβες;

- ΕΠΥΠΟΛΕΩΣ... Πολυσύνθετη κι αυτή η λέξη αδελφάκι μου. Πολυσύνθετη.

- Κι αυτό, τώρα σου ήρθε, ε; Άντε λοιπόν... Humor me!

- Αυτός που είναι Επί και Υπό, Λέως... Εντελώς. Ολοσχερώς. Παντελώς...

- Τί έκανε λέει; Τί σημαίνει το 'λέως';

- Παντελώς. Ολοκληρωτικά. Αυτός που μου μιλά... είναι αυτός που υπάρχει Πάνω και Κάτω από ΟΛΑ.

- Δεν τολμώ να κάνω την επόμενη Ερώτηση.

- Η Απάντηση είναι, Όχι. Αυτός που φαντάζεσαι είναι ΜΕΣΑ σε ΟΛΑ... κι όχι πάνω και κάτω ή οτιδήποτε άλλο περνά από το μυαλό σου. Ο Επυπόλεώς μου απλά μεταφέρει το μήνυμα, τη γνώση, την ενημέρωση, ξυπνά τη μνήμη. Είναι το ίδιο και το αυτ-... Ωχ; Το άκουσες αυτήν τη φορά;

- (...)

- (...)

- Όχι. Τίποτα. Δεν άκουσα εντελώς τίποτα.

- Την εμπιστεύομαι αυτήν τη φωνή αδελφέ μου. Την εμπιστεύομαι κι ας μην έχω Γνώση για όσα μου αναφέρει κι ας μην έχω ενδείξεις ότι είναι αληθή. Απλά... επειδή αυτός Γνωρίζει για τί πράγμα μιλά... κι επειδή εγώ γνωρίζω πως γνωρίζει... τον εμπιστεύομαι...

- Τί να σου πω τώρα...

- Τί να μου πεις; Πες μου τί ώρα είναι...

- Ε; Δώδεκα και...

- Δώδεκα και πόσο;

- Δώδεκα και Έξι...

- Δώδεκα και Έξι και... πόσο;

- Μυστήριο είσαι... Δώδεκα και Έξι λεπτά και Τριανταέξι δευτερόλεπτα.

- Πόσα Δευτερόλεπτα;

- Τριανταέξι λέμε!

- Σίγουρος; Για ξανακοίτα;

- Και Πενηντατέσσερα δευτερόλεπτα.

- Αποκλείεται. Ξανακοίτα!

- Και Δεκαοκτώ δευτερόλεπτα... κι όσο με ξαναρωτάς, τόσο θα αλλάζουν τα δευτερόλεπτα.

- (...)

- Τί;

- Δούλεψέ το...

- (...)

- Λοιπόν;

- Πού το πας;

- Πάει μόνο του. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟΣ. ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ. ΑΣΤΑΘΗΣ. Είναι απλά μια μονάδα που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε το Μπουντρούμι μας... το πεπερασμένου μεγέθους Κελάρι στο οποίο Γεννιόμαστε, Ζούμε, Πεθαίνουμε. Είναι ασήμαντος όταν μιλάς για... ΥΠΑΡΞΗ! Όταν αναφέρεσαι στο Σύν Παν...

   Ξέρεις... κάποιοι, μαζί κι εγώ... πιστεύουμε σε μια θεωρία η οποία αναφέρει πως, ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΒΕΙ ΗΔΗ. Πως, όλα όσα συμβαίνουν Τώρα κι όσα Πρόκειται να συμβούν, έχουν ήδη συμβεί... Πως η Ζωή, η Ύπαρξη, είναι ΕΝΑ. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ. ΑΔΙΑΙΡΕΤΟ.

   Αυτό που συμπληρώνω λοιπόν και καταθέτω ως παρατήρηση είναι το ότι, Αυτά που Πρόκειται να μάθουμε... εφόσον έχουν ήδη συμβεί... πάει να πει πως στην ουσία, είναι ήδη μνήμες. Είναι Γνώση την οποία κατέχουμε.

   Απλά, επειδή ερχόμαστε να περάσουμε κάποιο διάστημα σε τέτοιου είδους Κελάρια και Μπουντρούμια, ο Χρόνος εδώ, αποκτά ΣΗΜ-ΑΞΙΑ... οπότε παρασυρόμαστε κι αρχίζουμε να τον μετράμε κι εμείς, από τη στιγμή που πατάμε το πόδι μας εδώ... Να τον θεωρούμε Σημαντικό και Συμπαντικό...

- (...)

- Ναι. Ξέρω. Δεν είναι ευκολόπεπτο αυτό το Concept.

- Ναι. Κι επειδή εσύ και κάποιοι άλλοι το πιστεύετε, δε σημαίνει πως ισχύει κιόλας.

- Σίγουρα! Αν έχεις κάποια άλλη εξήγηση, είμαι ανοικτός να την ακούσω...

- (...)

- Το φαντάστηκα... Για κάνε μια προσπάθεια να συνδέσεις όλα όσα σου είπα έως τώρα...

- Βοήθησέ με.

- Ξεκίνα από το ότι, ο Χρόνος ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Το Σύν Παν ήταν, είναι και θα είναι ό,τι είναι. Ακόμα κι αυτό είναι περατό ως έννοια. Εγώ σου μιλάω για την Ύπαρξη αδελφέ...

Ήταν. Είναι. Θα Είναι. ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ ΚΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

   Δεν υπάρχει Αρχή. Δεν υπάρχει Δημιουργία, Δεν υπήρξε Γέννηση. Δεν θα υπάρξει Τέλος. Ξέρω, σου χαλάει το παραμύθι αλλά αυτό είναι πρόβλημά ΣΟΥ. Όλα έχουν ήδη συμβεί λοιπόν. Όλα είναι ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ που κρατά αιώνια... για να στο κάνω λιανά.

- Ναι. Μόνο που, το έκανες τόσο λιανά που, έπεσε και σκόρπισε στο πάτωμα...

- Ξέρω. Η Ειρωνία είναι το πιο εύκολο αμυντικό όπλο. Αν μη τί άλλο, κερδίζει έστω λίγο "Χρόνο".

- Αφού είπες ότι δεν υπάρχει Χρόνος. Χα!

- Ξεχνάς ότι είμαστε στο Κελάρι μέσα. Ο Χρόνος έχει Σημ-Αξία εδώ. Και μόνο εδώ. Αυτό όμως, ΔΕ σημαίνει πως, Εγώ δε μπορώ να Γνωρίζω. Εφόσον έχουν όλα συμβεί ήδη, πάει να πει ότι τα γνωρίζω... αλλά πιθανόν να μην τα... θυμάμαι. Το ίδιο κι εσύ. Κι όλοι!

- Θέλεις να πεις ότι ή έννοια του Χρόνου είναι παραπλανητική;
- Θέλω να πώ ότι ο Χρόνος είναι απλά μια Παρέστυση...
- Εννοείς Παραίσθησ... Όπα! Τί ήταν αυτό; Το άκουσες;
- Χα! Άρχισες κι εσύ να ακούς διάφορα τώρα, ε; Φυσικά και το άκουσα!
- Τί να ήταν άραγε ρε συ;
- Ο Χρόνος... Μάλλον!
- Μα αφού είπες ότι ο Χρόνος είναι παραίσθηση... Έχουμε παραισθήσεις; Σαλτάραμε αδελφέ;
- Πέρασε τόση ώρα... κι επειμένεις να "διορθώνεις" και να αλλάζεις τα λόγια μου! Τί να σου πω!
- (...)

- ΠΑΡΕΣΤΥΣΗ είπα... κι όχι Παραίσθηση! Επιτέλους! Δώσε λίγο προσοχή! Ο Χρόνος είναι μια Παρέστυση...
   Χρόνος είναι αυτό το κράτημα "μιας βαθειάς ανάσας λίγο πριν την κορύφωση" που, νιώθεις λες και όσο οξυγόνο στερείς από τον εγκέφαλό σου εκείνη τη στιγμή τόση κι άλλη τόση Ζωή καυτή θα ξεπηδήσει από μέσα σου...
   Χρόνος είναι αυτός που σου δίνει Υπόσχεση... πως, πάντα θα υπάρχει για εσένα... να τον κυνηγάς να τον προλάβεις, να αδιαφορείς και να τον ξοδεύεις, να τον σκοτώνεις, να τον ζητάς...
   Χρόνος είναι ο Δήμιος που σου παίρνει το κεφάλι μονομιάς... Περνά και Χάνεται για πάντα... αλλά είναι κι εκείνος που Σταματά και σε Πνίγει λίγο λίγο και δεν περνά με τίποτα!
   Χρόνος είναι το Όνειρο. Η απόλυτη ηδονή. Είναι το δημιούργημα που ζωγραφίζει τους τοίχους στο Μπουντρούμι μας, στο Κελάρι μας, στο κάθε μας βήμα... προσφέροντάς μας αυτήν την Παρέστυση πως, την επόμενη φορά, θα είναι εκεί, στη διάθεσή μας κι εμείς θα έχουμε μία ακόμη ευκαιρία...

- Παρέστυση λοιπόν, ε;
- Παρέστυση... Δίχως κορύφωση. Απλά, μια μόνιμη, αρρωστημένη Παρέστυση... Με πόνο, με χαρά, με άνοδο δίχως κορύφωση... Κι εδώ στο Κελάρι μας, υπάρχουν τόσες και τόσες επιλογές... Άπλωσε το χέρι, πάρε μία κι άνοιξέ την... Πιες την! Άμε, να σε δω...

- Κι αν... Αν θυμηθώ;

- Τότε, θα είμαι εκεί να σε Ακούσω.
- Να με ακούσεις;
- Ναι... Όταν θυμάται κάποιος, είναι απαραίτητο να έχει κάποιον κοντά, να τον ακούσει... Αλλιώς η Παρέστυση, δε θα γίνει ποτέ Παράσταση...
- Κι είναι κακό αυτό;
- Είναι... Χρειάζεσαι Παράσταση να πέσει η Αυλαία.
- Κι είναι κακό αν δεν πέσει;
- Ίσως το Μέγιστο αδελφέ μου. Η Αυλαία γίνεται Αϋλέα κι οι Παρεστύσεις κρατούν αιώνια... Ρώτα κι αυτούς που είναι χαμένοι στις Παρεστύσεις τους, Ζωές ολόκληρες και ψάχνουν κάποιον να τους Ακούσει... να στήσουν Παραστάσεις... για να μπορέσουν κάποτε, να ρίξουν την Αυλαία...



- Μπουντρούμι και Κελάρι λοιπόν, ε;
- Μπουντρούμι και Κελάρι... Μαθαίνεις γρήγορα!

- Κι αυτό που ακούγαμε τί ήταν; Είδες; Θυμήθηκες;

- Αυλαίες ήταν εαυτέ μου! Αυλαίες, που έπεσαν για πάντα! Ευλογημένες Στιγμές!

- Ναι... Ευλογημένες!

- Μαθαίνεις... Γρήγορα!

...απόσπασμα από το βιβλίο του Hermes Quant, "La Cave avec des Hallucérections" - 2013
Εκδόσεις, RIDEAU

* Το Μπουντρούμι με τις Αναμνήμες...

- Κοίτα... με το να ψυχανεμίζεσαι γενικά κι αόριστα, δε βγαίνει και τίποτα θετικό...

- Excusez-moi?

- Λέω... Με το να ψυχανεμίζεσαι γενικώς, θα παραμείνεις στάσιμος... Κι αν κινηθείς, θα κινηθείς προς τα πίσω.

- Θύμισέ μου κάτι, σε παρακαλώ... Μάλλον μου διαφεύγει.

- Τί;

- Πότε είπα ότι ψυχανεμίζομαι;

- Πριν λίγο. Με δουλεύεις; Ρε σεις... μόνο εγώ δεν το 'χω χάσει;

- Μάλλον κάποιο λάθος κάνεις... Αν και, δε φταίς εσύ. Το ότι χάθηκε η προφορά της γλώσσας μας δεν είναι δικό σου λάθος... Αν μη τι άλλο, όχι αποκλειστικά δικό σου.

- Άκου... ξέρω ότι με τα λόγια είσαι καλός. Και ξέρω πως, δυο λέξεις ακόμα να σε αφήσω να πεις, θα με κάνεις να ξεχάσω. Όμως, αυτήν τη φορά, STOP! Μην το τολμήσεις!

Παραδέξου τώρα αμέσως ότι το είπες!

- Αδελφέ... Ψυχαναιμίζωμαι είπα... Μου αρέσει που Ψυχαναιμίζωμαι.

- Μα γι αυτό σου λέω κι εγώ... Με το να ψυχανεμ-...

- Ρε, τί σκάλωμα είναι αυτό που έχεις φάει; Στην τελική... γραμμένα είναι. Διαβάσέ τα επιτέλους!

- ΟΚ... Το διάβασα.

- Καιρός ήταν! Και τί βλέπεις;

- Βλέπω ότι έκανες δυο ορθογραφικά λάθη... ο Άνεμος γράφεται με 'ε' και το-...

- Έλα ρε φίλε... όντως;

- Ναι... Εδώ και αιώνες τώρα.

- Εμένα τώρα... γιατί μου λέει κάτι πως, σου λείπει ύπνος; Για να μην πω ότι, σου λείπει κάτι άλλο και σε θίξω...

- Ορίστε; Τί εννοείς;

- Εννοώ... Εμένα τώρα, τί με απασχολεί το πώς γράφεται ο Άνεμος;

- Μα αφού το Ψυχανεμίζομαι είναι σύνθετη... από την Ψυχή και τον Άνεμο...

- ΟΚ. Συμφωνώ... Εγώ δεν είπα όμως ότι Ψυχανεμίζομαι. Ποτέ μου δεν τα το έλεγα καν... πόσο μάλλον να το κάνω!

- Μάλλον ΕΣΥ θέλεις ύπνο... και μπόλικο από το άλλο που θα έλεγες... και δε με απασχολεί κι αν σε θίξω!

- Ξέρεις κάτι;

- Ξέρω πολλά...

- Αν σου έλεγα ότι είμαι Ανεμικός, τί θα έλεγες;

- Θεέ μου! Αλήθεια λες; Αδελφέ, χίλια συγγνώμη... δεν ήξερα καν... εννοώ... τόσα χρόνια σε ξέρω. Δε είχα ιδέα πως... Πάντως, μια χαρά δείχνεις. Γεμάτος ενέργεια...

- Μα φυσικά! Αφού σου είπα... είμαι Ανεμικός!

- Μα... ειλικρινά. Σήμερα σε έχω χάσει! Δεν καταλαβαίνω τί λες...

- Δοκίμασε να διαβάσεις τότε...

- Ναι... διάβασα! Κι άλλο λάθος έχεις κάνει! Ο Αναιμικός γράφεται με 'αι'.

- Προχώρα το...

- (...)

- (...)

- (...)

- Ξεκόλλησες τώρα ή ακόμα;

- Ρε φίλε... τί να πω! Έχεις δίκιο!

- Γι αυτό σου λέω... Δεν Ψυχανεμίζομαι... Απλά, Ψυχαναιμίζωμαι!

- Ναι... ναι, αυτό ομολογώ πως, μου κάνει κλικ...

- Τέσσερα κλικ δεξιά πάρτο και θα το βρεις...

- Ώστε Ψυχαναιμίζεσαι, ε; Καιρό τώρα;

- Ναι... καιρό. Και τότε και τώρα και πάντα.

- (...)

- Είναι μοναδική αίσθηση! Το να καταφέρνεις να δέσεις την Ψυχή με το Αίμα σου.

- Καλά... και γιατί δεν λες τότε, Ψυχαιμίζομαι; 

- Αδελφέ... δεν είπα 'Ανακατεύω'... 'Δένω' είπα. Δένω την Ψυχή μου με το Αίμα μου. Το αίμα που δίνει ζωή στη Σάρκα μου. Στη Σάρκα, που διατηρείται όσο η Ψυχή χρειάζεται ένα καταφύγιο, ένα εργαστήρι για να μείνει... μέχρι να τελειώσει το πείραμα. Μέχρι να μάθει. Και το 'Ψυχαναιμίζωμαι'  είναι πολυσύνθετο ξέρεις... Μου πήρε ώρα να το χτίσω...

- Δηλαδή;

- Ψυχή, Αν, Αίμα, Ζω, Είμαι.

- Καλά... αυτό τώρα σου ήρθε;

- Ναι... Μόλις τώρα δα. Καλό;

- Είσαι θεός!

- Ναι. Είμαι. Μικρός... αλλά είμαι. Τί να πω! Ίσως είναι το μόνο στο οποίο, το μέγεθος δεν παίζει ρόλο... Ίσως πάλι, ένας μεγάλος θεός να είναι γρηγορότερος από εμένα μα... σε αυτά τα θέματα, ποιος βιάζεται;

- Ψυχή, Αν, Αίμα, Ζω, Είμαι, ε; Και πώς; Εννοώ... πώς δένουν;

- Σημαίνει πως, την Ψυχή, Αν δέσω με το Αίμα μου, τότε Ζω, κι εφόσον Ζω, Είμαι.
Ψυχ-Αν-Αιμί-Ζω-Μαι...

- Χριστέ μου! Ασύλληπτο!

- Όχι. Αυτός ήταν άλλος. Και παρεμπιπτόντως, συνελήφθη ... για να δικαιώσει το Λόγο του. Το επεδίωξε. Εγώ, προσπαθώ να το αποφύγω αυτό... Προσπαθώ, κυρίως, να μάθω... όχι να διδάξω.

- Κι όμως... Ίσως να πρέπει να διδάξεις αυτά που έχεις μάθει.

- Γιατί νομίζεις ότι γράφω και... γιατί νομίζεις ότι, δεν το πολυδιαφημίζω;

- (;)

- Για να βρει την πηγή όποιος την αξίζει. Όποιος ψάχνει... και μόνον αυτός. ΑΝ, βέβαια, υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να ψάχνει...

Αν κάποιον, ο δρόμος του, μέσα από τόσες λεωφόρους, τον βγάλει εδώ πέρα... σ' αυτήν τη σκοτεινή γωνιά που γράφω τώρα εγώ... τότε αυτός αξίζει και να μάθει... Και μόνον αυτός.

Και μόνον ΑΝ έχουν κάτι να διδάξουνε τα όσα εγώ πιστεύω.

- (...)

- (...)

- Πώς βρέθηκες στο μπουντρούμι μέσα;

- Το επεδίωξα... κι εγώ. Ξέρεις. Το 'χω. Κάποιες φορές, αρνούμαι να δεχθώ κάτι το οποίο ούτε καν μου προσεφέρθη... με αποτέλεσμα να μου δίνεται! Απλόχερα. Αυτόβουλα! Έτσι και τώρα. Βρήκα στην πόρτα μου τη Διαταγή. Άσπρο σκότος σε Μαύρο φως. Δυο όψεις. Μία Διαταγή.

- Τί εννοείς; Επεδίωξες να σε ρίξουν μέσα σε ένα μπουντρούμι; Τί το γοητευτικό βρίσκεις μέσα σε ένα μουχλιασμένο, σκοτεινό και παγωμένο μπουντρούμι;

- Σκοτάδι! Ησυχία! Μνήμες! Μυρωδιές!

- Και τί έχεις να κερδίσεις εσύ από αυτό;

- Μαθήματα. Απαντήσεις. Παθήματα. Απορίες. Ζωή. Ύπαρξη.

- Λόγο ύπαρξης; Αιτία για να Ζεις; Πρόκληση;

- Όχι αδελφέ μου... Ψυχαναιμίσου και θα Δεις!

...απόσπασμα από το βιβλίο του Hermes Quant, "Le donjon avec les mémoires", 2013 

εκδόσεις Noir & Blanc

* Ο Καθρέπτης της Mona Lisa

Η επιθυμία του Δούναι...

Η ανάγκη του Λαβείν...

Οι Στρατιώτες της Γνώσης, πάνε δύο δύο στην Πηγή για Νερό...

Όταν ο ένας βγάζει την Πανοπλία, για να ξαποστάσει και να πιει... ο άλλος μένει Φύλακας Φρουρός.

Γυμνός, σε έναν Κόσμο άδειο, με μόνο όπλο ένα Νόμισμα... είναι αδύνατο να δεις ταυτόχρονα τις Δυο του Όψεις.

Όμως, μπορείς να τις γνωρίσεις μία μία...

Και κάθε επόμενη φορά που, θα αντικρύζεις έστω και μια από αυτές... η Αλήθεια του θα σου είναι πάντα εκεί.

Ολόκληρη και Καθαρή.

Βλέπεις, το Νόμισμα κι ας μην το Δεις.

Δίχως να ψηλαφίσεις.

...αποσπάσματα από το βιβλίο του Hermes Quant, "Le Miroir de Mona Lisa", 2013 - Εκδόσεις Les Gardes.

* Πρόσκληση σε Δείπνο... (3)

- "Περιμένω Ιδέα..."

- "Περιμένεις τί;"

- "Όπως το άκουσες... Περιμένω Ιδέα..."

- "Ναι... Ναι, τί να πω... Χαίρομαι. Ειλικρινά χαίρομαι. Ξέρω ότι με τον Σεμίλ προσπαθείτε εδώ και ζωές ολόκληρες να γεννήσετε μια Ιδέα. Τόσες σκέψεις, τόσο έντονες Σκέψεις... Καιρός ήταν. Χαίρομαι που καταφέρνετε επιτέ-..."

- "Η Ιδεά Δεν είναι του Σεμίλ..."

- "Τί... μα..."

- "Ναι Βιζιλάνς... Η Ιδέα είναι Δική σου!"

- "Μα, πώς Λωραίν; Πώς;"

- "Θέλεις να σου εξηγήσω βιολογικά το πώς συλλαμβάνονται οι Ιδέες; Ειλικρινά; Είμαι σίγουρη πως γνωρίζεις τον τρόπο που σπέρνονται, τον τρόπο που φυτεύονται οι Σκέψεις στον εγκέφαλο..."

- "Όχι... όχι Λωραίν. Εννοώ... Εννοώ, πώς..."

- "Πώς είμαι σίγουρη ότι η Ιδέα είναι δική σου; Με τον Σεμίλ τελευταία δεν σκεφτόμαστε και πολύ, ξέρεις. Είναι απασχολημένος... βυθισμένος στις δικές του Σκέψεις... Εκτός αυτού, από την Πίσω Πόρτα του μυαλού, όσες Σκέψεις και να Βάλεις, δεν γεννιούνται Ιδέες, φτωχέ Βιζιλάνς... Από την πίσω πόρτα του μυαλού, μόνο Εντολές μπαίνουν. Όχι σκέψεις γόνιμες..."

- "Ω, Λωραίν... Μα εγώ... Εγώ, Μόνο Μια Σκέψη Έκανα... Εννοώ, εμείς... μόνο μια φορά σκεφτήκαμε... Πώς... ώ θεέ μου... Πώς;"

- "Έχεις ένα ιδιαίτερο τρόπο να σκέφτεσαι Λανς. Το ξέρεις. Το ήξερες από την πρώτη στιγμή που μοιράστηκες τη σκέψη σου μαζί μου. Ήξερες πόσο γόνιμο είναι το μυαλό μου και ότι ήταν αναπόφευκτο να συλλάβω την Ιδέα από τη δική σου Σκέψη..."

- "..."

- "Αποφάσισα να την κρατήσω Βιζιλάνς... Την Ιδέα σου θα την κρατήσω. Θα την ψάξω. Θα την μεγαλώσω... με το όποιο τίμημα. Η Ιδέα σου με ταξίδεψε σε μέρη που μπορεί να μη μου άλλαξαν τη ζωή... σίγουρα όμως μου γνώρισαν μέρη στα οποία δεν είχα πάει."

- "..."

- "Μη φοβάσαι... Στην Εταιρία δε θα μαθευτεί το παραμικρό. Θα πω ότι η ιδέα ήταν δική μου. Από δική μου Σκέψη και μόνο. Καρπός δικής μου Αναζήτησης... Κανείς δεν θα μάθει."

- "Λωραίν..."

- "Ξέρω. Ξέρω Λανς. Ειλικρινά. Ξέρω."

- "...Όχι Λωραίν. Όχι. Δεν ξέρεις... Εννοώ, δεν ξέρεις τα πάντα."

- "Τί θες να πεις Λανς;"

- "...δεν υπάρχουν συμπτώσεις Λωραίν. Δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα."

- "Εξηγήσου τώρα. Τώρα όμως! Ακούς; Και φρόντισε να είναι κάτι που θέλω να ακούσω Λανς. Το καλό που σου θέλω. Φρόντισε να είναι κάτι που θα θέλω να ακούσω."

- "Ξέρεις πολύ καλά ότι, όσες σκέψεις έχω κάνει είναι επειδή έπρεπε να τις ακούσεις κι όχι επειδή σου θα σου άρεσε να τις ακούσεις. Το ξέρεις πολύ καλά!"

- "Θέλεις να πεις ότι... Θέλεις να πεις ότι η Σκέψη... η Ιδέα αυτή που γεννιέται, είναι καρπός μιας προγραμματισμένης ενέργειας; Μια καλοσχεδιασμένη... απάτη; Αυτό θέλεις να πεις Βιζιλάνς;"
- "Όχι, κάθε άλλο..."
- "Λανς... σου είπα ότι ξέρω. Ξέρω πολύ καλά τί έγινε πριν τριάντα ζωές. Ξέρω πως ξεκίνησαν όλα και πώς επέλεξες να συνεχίσεις."
- "Ξέρεις; Πώς μπορείς να ξέρεις και τί; Και για ποιες τριάντα ζωές μιλάς; Μπλοφάρεις Λωραίν. Μπλοφάρεις και είναι πολύ φτηνός ο τρόπος που το επιχειρείς."
- "Δοκίμασέ με Λανς. Με προκαλείς;"
- "Ναι Λωραίν. Το ότι περιμένεις Ιδέα λόγω της Σκέψης που σου εμπιστεύθηκα, δεν αλλάζει ούτε τους κανόνες τους παιχνιδιού ούτε και τον τρόπο που θα αντιμετωπίσει ο ένας τον άλλο."
- "Φύγε Βιζιλάνς. Φύγε από μπροστά μου ΤΩΡΑ!"
- "Δεν έχεις ιδέα τί λες."
- "Φύγε τώρα σου λέω! Για να σε προστατεύσω το κάνω! Το καταλαβαίνεις; Για εσένα! Φύγε τώρα αμέσως!"

- "Πολύ καλά... αλλά αυτή η συζήτηση δεν τελειώνει έτσι ακριβώς. Το ξέρεις. Φεύγω μα, πολύ σύντομα, θα ζητήσεις να τη συνεχίσουμε... κι όχι επειδή θα σου λείψει η παρουσία μου μα, επειδή έχεις την ανάγκη να μάθεις. Κοίτα γύρω σου Λωραίν. Κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και κοίτα γύρω σου. Λιγοστεύουν οι άνθρωποι που έχουν τη διάθεση να Κάνουν μία Σκέψη. Πόσο μάλλον, εκείνοι που είναι διατεθειμένοι να τη μοιραστούν."

- "Φύγε τώρα Λανς. Εξαφανίσου από μπροστά μου!"
- "Φεύγω..."

...απόσπασμα από το βιβλίο του Hermes Quant, "invitation à dîner", Εκδόσεις LE MALE, 2013