* Μόνο Ταξείδι... (2)

   ...κι αυτό γιατί φθάνοντας, το πρώτο που αντίκρυσαν ήταν οι δυο μεγάλες πέτρες στην πρύμνη μιας σάπιας, τσακισμένης βάρκας, στην άκρη της παραλίας.

- "Θυμάσαι;"

- "Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω;"

- "Πόσα χρόνια να έχουν περάσει;"

- "Ανθρώπινα;"

- "Μα... είμαστε άνθρωποι εμείς;"

- "Τότε, τί ρωτάς;"

   Ανέπνευσαν κι οι δυο βαθειά και κοίταξαν τριγύρω. Ο αέρας, αν και παγωμένος, τους έκαψε τα πνευμόνια μονομιάς. Φάνηκε στο πρόσωπό τους. Αυτό το βλέμμα αγωνίας όταν, καμιά φορά, είσαι άρρωστος. Ξέρεις. Όταν νιώθεις πως, αν κάνεις το λάθος και βήξεις, δε θα σταματάς με τίποτα. Αυτό που βγαίνει σαν πνίξιμο, σαν καθάρισμα του λάρυγγα. Αυτό που κάνει τους αδένες σου να εκκρίνουν περισσότερο σάλιο. Να μαλακώσει λίγο η πληγή.

Ξέρεις... αυτό το κόλπο που ποτέ δεν πιάνει...

   Προχώρησαν προς τη βάρκα. Άγγιξαν με τα ακροδάκτυλά τους ό,τι είχε απομείνει από αυτό που ήταν κάποτε η Κουπαστή. Ίδια αίσθηση. Έτσι, σάπια και τσακισμένη ήταν και τότε. Κι όμως, αυτή θα τους πήγαινε στις Τέσσερεις Άκρες της Γης. Μα και στις Πέντε Θάλασσες. Φτάνει να το αποφάσιζαν. Μαζί...

   

- "Λες να υπάρχει ακόμα;"

- "Τρέμω. Κράτησέ με."

- "Πότε σε άφησα;"

- "Δεν ξέρω. Απλά. Κάνε το."

   Κρατώντας την από το χέρι, πλησίασαν τις δυο πέτρες. Κι οι δυο καρδιές κτυπούσαν δυνατά.

Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Χρόνια Ανθρώπινα. Ποιος να θυμάται πόσα! Και, εδώ που τα λέμε... και ποιος νοιάζεται. Αρκεί που, κάποτε, υπήρξε η Πρώτη φορά και τώρα ετούτη εδώ. Σήμερα. Η Δεύτερη. Σε αυτήν εδώ την Παραλία.

   Πιο πάνω στην πλαγιά, ο βοσκός παρακολουθούσε τη σκηνή κι ευλογούσε το θείο τούτο δώρο. Μέσα στη μοναξιά του χειμώνα, το να δεις κάποιον ξένο σε ετούτη την, ξεχασμένη κι από τους θεούς, παραλία ήταν γεγονός που αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία... και μάλιστα ξένους όπως αυτός εκεί κάτω, δίπλα στη βάρκα. Στη σάπια, τσακισμένη από το κύμα που την ξέβρασε, βάρκα. Μισόκλεισε τα μάτια μπας και δει πιο ξεκάθαρα. Να'ταν άντρας, για γυναίκα εκεί κάτω; Σα να άκουσε δυο διαφορετικές φωνές να συζητούν.
Σίγουρα οι θεοί σήμερα ήταν μαζί του... Μέχρι να γυρίσει το κοπάδι του από τη βοσκή, αν μη τι άλλο ετούτος εδώ ο ξένος, του προσέφερε μια μοναδική παράσταση... για ήταν γυναίκα τελικά;
- "Να 'μουνα για μια στιγμή τρα'ί να σκαρφαλώνω 'πα στα βράχια. Να'βλεπα καλύτερα... Άντρας είναι αυτός ρε εκεί δα, για γυναίκα;"

   Πιο πέρα, ο Πάνας χαμογέλασε... και του 'κανε τη χάρη!



- "Κοίτα εκεί πάνω! Καλά, πώς τα καταφέρνουν! Θεέ μου! Θα πέσει... θα πέσει! Θα... Τρελοκάτσικο! Πώς τα καταφέρνουν!"
- "Τί νούμερο παπούτσι φοράς;"
- "Έ; Καλά... τί ερώτηση είναι αυτή;"
- "Δεν θέλει δα και πτυχίο... Τί νούμερο παπούτσι φοράς, ρώτησα."
- "Σαραντατρία... Σαραντατέσσερα... γιατί ρωτάς;"
- "Τόσο χώρο χρειάζεσαι για να σταθείς στα πόδια σου, σε τούτη εδώ τη Γη."
- "Τί εννοείς;"
- "Ρωτάς για τα κατσίκια... Πώς μπορούν και σκαρφαλώνουν πάνω στα βράχια..."
- "Ναι... και;"
- "Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο... Τί χώρο πια χρειάζεται μια οπλή, για να πατήσει;"
- "Μα, είναι τέσσερεις..."
- "Ας είναι. Κι εσύ... Για να σταθείς κάτω από Ήλιο και Σελήνη, δυο παπούτσια χώρο θέλεις κι είναι αρκετός... Σαραντατρία. Σαραντατέσσερα. Τυχαίο κι αυτό, ε;"
- "Ναι. Όπως κι όλα τα άλλα."
- "Για κοίτα κείνον κει τον τράγο... Το 'χει λες; Σα να φοβάται δείχνει..."
- "Ναι. Σα να φοβάται. Σαν ξένος μες στο σώμα..."

   Τα δάκτυλά τους άγγιξαν ταυτόχρονα τις πέτρες. Είχαν ασπρίσει από τον ήλιο και κάθε εσοχή τους είχε γεμίσει άρμη. Όπως και κάθε τί άλλο στη ζωή τους, ταυτόχρονα, έφεραν ένα δάκτυλο στη γλώσσα... Γνώριμη γεύση. Από παλιά.
Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Χρόνια Ανθρώπινα. Ποιος να θυμάται πόσα! Και, εδώ που τα λέμε... και ποιος νοιάζεται. Αρκεί που, κάποτε, υπήρξε η Πρώτη φορά και τώρα ετούτη εδώ. Σήμερα. Η Δεύτερη. Σε αυτήν εδώ την Παραλία.


   Το βλέμμα στα μάτια του βοσκού είχε παγώσει! Όπως και το αίμα του. Το ύψος, σαν Σειρήνα, τον καλούσε να παραδοθεί! Χάρη και Τιμωρία! Τα γόνατά του, κομμένα! Και τα τέσσερα!
- "Θεοί! Ω, Θεοί! Πώς έγινε αυτό! Πώς! Μα, τόσες Χάρες ζήτησα ως τώρα στη Ζωή μου! Αυτήν αποφασίσατε να μου τηνε χαρίσ'τε; Ας γίνω Άνθρωπος ξανά! Ακούτε; Τώρα δα! Κάντε με Άνθρωπο ξανά!!!"

   
   Πιο δίπλα, ο Πάνας κούνησε απογοητευμένος το κεφάλι του και μονολόγησε...
- "Αλήθεια άνθρωποι... Αλήθεια πια! Μα τον Δία! Πότε θα μάθετε να κάνετε Ευχές; Πότε; Πότε θ' αρχίσετε τη λογική να βάλτε στην Ευχή σας εφόσον, κάθε Θέλω σας, δεν είναι της Ψυχής σας; Γιατί η Καρδιά σαν Εύχεται, βουτάει μες στη λήθη κι όταν υψώνεται ξανά, τίποτα δεν της λείπει. Πότε πια; Πότε;"




- "Άκουσες κάτι;"
- "Μπα. Μόνο εκείνο το τραγί που μοιάζει τρομαγμένο... Βελάζει το κακόμοιρο. Δείχνει παγιδευμένο."
- "Θα βρει κι αυτό το δρόμο του. Όπως κι όλα τ' άλλα."
- "Λοιπόν; Θα τη σηκώσεις εσύ;"
- "Ναι... το θέλω. Το θέλω πολύ! Μπορώ;"
- "Ναι. Φυσικά... Φυσικά και μπορείς. Μόνο εσύ μπορείς. Το ξέρεις..."

   Οι δυο πέτρες στην πρύμνη της βάρκας, ήταν μια Υπόσχεση παλιά. Από την Αρχή του Χρόνου. Ήταν οι Συμπληγάδες τους! Όρκος βαρύς, αιώνιος και στοίχημα συνάμα.

Τότε, την Πρώτη την φορά, όταν συναντηθήκαν...

είχαν ένα Κυκλάμινο. Στο χέρι. Ο καθένας.

Είπαν πως, άμα χώριζαν... Ανθρώποι αν γινόνταν...

όσο μακρυά κι αν βρίσκονταν ότι, θα αναζητώνταν.

Και όσα κι αν τους χώριζαν, πως θα τα ξεπερνούσαν

κι ότι, στην παραλία τούτη εδώ πως, θα ξαναγυρνούσαν!

Κείνα τα δυο Κυκλάμινα, ανάμεσα στις πέτρες,

αν είχαν μείνει Ζωντανά όλα αυτά τα Χρόνια,

θα 'τανε χάρη απ' τους θεούς. Θα 'ταν μαζί Αιώνια.

   Κοίταξαν και πάλι τριγύρω. Ήταν μόνοι. Όσο μόνοι μπορούσαν να νιώθουν σε μια τόσο μικρή μεν παραλία... αλλά με ένα κοπάδι αγριοκάτσικα, σκορπισμένα επάνω στα βράχια, που υψώνονταν γύρω τους. Σαν σε Αρένα. Μονομάχοι. Μόνο Μάχη. Μόνοι.
Ησυχία! Ξαφνικά, κάθε κίνηση, κάθε βέλασμα, κάθε θρόισμα των φύλλων είχε σταματήσει! Μόνο νερό. Θάλασσα. Γαλαζοπράσινο νερό να σβήνει στην παραλία. Σαν ανάσα.

   Με το χέρι του να τρέμει, και με τους κτύπους της καρδιάς του, να προσπαθούν να σπάσουνε το στήθος σε κομμάτια, της έσφιξε δυνατά το χέρι πριν το αφήσει.
- "Όλα Καλά. Ό,τι."
- "Όλα Καλά. Όπως."

   Της άφησε το χέρι κι έφερε και τα δυο του πάνω από την πέτρα, κάτω από την οποία ήταν τα δυο Κυκλάμινα. Αν ήταν εκεί ακόμα. Αν δεν είχε παίξει η μοίρα κάποιο, ακόμα χειρότερο, παιχνίδι από το να είναι και τα δυο νεκρά. Τουλάχιστον, σε μια τέτοια περίπτωση θα...
- "Όχι. όχι. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Δεν!"
Έδιωξε τη σκέψη από το μυαλό και πήρε μια βαθειά ανάσα. Ένιωσε το βάρος της πέτρας, έσφιξε τα δάκτυλα πάνω της κι άρχισε να τη σηκώνει. Χιλιοστό με χιλιοστό...
Εκείνη, όλη αυτήν την ώρα, τον κοιτούσε σιωπηλά. Θα έλεγε κανείς πως είχε τα μάτια της κλειστά. Σαν να 'κανε μία Ευχή ακόμα. 
Ακόμα μία.

   Ό βοσκός, έντρομος, γαντζωμένος πάνω στο βράχο, προσπαθούσε να συνέλθει. Να βρει ρυθμό ο παλμός του. Να βρει το δρόμο η Σκέψη. Να γίνει Λογική. Πώς βρέθηκε εκεί πάνω; Πώς; Δεν ήταν δυνατόν! Πώς θα κατέβαινε από εκεί; Πώς;
Η ματιά του παρόλα αυτά, έπεσε στον ξένο, στην παραλία. Από εκεί τον έβλεπε πιο καθαρά. Εξακολουθούσε όμως να ακούει δυο φωνές. Μια ανδρική. Μια γυναικεία. Να ήταν άνδρας τελικά, για ήταν γυναίκα; Και τί παλεύει εκεί δα την πέτρα να σηκώσει; Μονάχος; Μπα, αδύνατον! Μονάχη; Ξέχασέ το!
Μια κραυγή βοήθειας του έπνιγε τα στήθη. Μα ήταν η περιέργεια που του 'δινε οξυγόνο. 
Κι άμα δεν τα κατάφερνε να κατεβεί το βράχο, θα βούταγε στη θάλασσα κι ας έφτανε στον πάτο... Μόνο να μάθαινε γιατί. Τί ήθελε ο ξένος, μονάχος κει στη ερημιά στη σάπια βάρκα δίπλα. Γιατί την πέτρα σήκωνε; Τί έκρυβε, αλήθεια;
Να ήταν άνδρας τελικά; Για ήτανε γυναίκα;

   Αργά και βασανιστικά, συνέχισε να σηκώνει την πέτρα. Για να κρατήσει η στιγμή όσο περισσότερο γινόταν. Σε περίπτωση που...
- "Θέλω."
- "Θέλω."
- "Τρέμω. Κι αν..."
- "Μάτια μου Πράσινα. "
- "Θάλασσά μου Άλλη."
- "Όλα Καλά. 'Ο,τι. Όπως."
- (...)
- "Κάνε το!"

...συνεχίζεται

...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Μόνο Ταξείδι"
Εκδόσεις ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ, 2013 

* Μόνο Ταξείδι...

   Δεν θα την αποκαλούσες "Επιτυχημένη Προσγείωση"...

Κι αν το καλοσκεφτόσουν, ούτε καν "Προσγείωση" θα την έλεγες!

   Απλά... έπεσε άτσαλα και με φόρα στο χώμα κι αφού στριφογύρισε άπειρες φορές, σταμάτησε απότομα στον κορμό μιας Ιτιάς. Περίεργο συναίσθημα. Είχε ακούσει για τον Πόνο... Της τον είχαν περιγράψει και... είχε ακούσει αλλά και δει με τα μάτια της, Ανθρώπους που Πονούσαν.

   Ήξερε ότι, θα ήταν κάπως άβολο συναίσθημα. Ενοχλητικό. Μόνο που, σε καμιά περίπτωση, δεν της ήταν εκείνη την εποχή δυνατό, να αντιληφθεί, τί ακριβώς σήμαινε. Το πώς νιώθεται αυτό το Πόνος, όταν ξεκινήσει...

   Έγιναν όλα τόσο γρήγορα! Μα πώς; Από τη μια στιγμή στην άλλη! 

Η τελευταία σκηνή που αντίκρυσε, ήταν Εκείνος!

Ερχόταν με ταχύτητα από τη στροφή του δρόμου και...

Τα μάτια της έκλεισαν. Σκοτάδι.

   Ήταν η δεύτερη φορά που έκανε αυτήν τη διαδρομή. Ήταν σίγουρος ότι, δεν είχε χαθεί. Το GPS του είχε να ακουστεί πολλή ώρα, πέρα από τις τακτές υπενθυμίσεις της απόστασης από τον προορισμό.

   Ήταν υπέροχο απόγευμα, μετά από έντονη βροχή και το αχνό Ουράνιο Τόξο, λες κι έσβηνε στο τέλος της ευθείας...

   - "Αυτή τη φορά, θα σε πιάσω!", μονολόγησε και πάτησε τέρμα το γκάζι. Ο δρόμος ήταν άδειος έτσι κι αλλιώς και στην οθόνη του GPS η στροφή που πλησίαζε, έδειχνε, αν μη τι άλλο, αδιάφορη.

   Φτάνοντας στη στροφή όμως, ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά την σπονδυλική του στήλη. Πιο πολύ, σαν παγωμένο νερό, παρά ηλεκτρισμός. Στο βάθος και γύρω στα σαράντα μέτρα, ένα σώμα ντυμένο στα Λευκά, ξαπλωμένο στις ρίζες μιας Ιτιάς. Ακίνητο! Η αντίδρασή του ανύπαρκτη!

   Έφυγε από το οδόστρωμα με μεγάλη ταχύτητα και σε πορεία σύγκρουσης με μια Κρανιά.Ήταν ανήμπορος να κάνει το παραμικρό.

Η τελευταία σκηνή που αντίκρυσε, ήταν Εκείνη!

- "Όλα καλά", αναφώνησε λίγο πριν να...

Τα μάτια του έκλεισαν. Σκοτάδι.

   Ήταν λίγο μετά τις 11 το βράδυ, όταν άνοιξε τα μάτια της για πρώτη φορά.

   Για να λέμε την αλήθεια, δεν κατάλαβε και μεγάλη διαφορά ανοίγοντάς τα. Μόνο το φως από τα αστέρια έδεινε αφορμή στο μυαλό, να έχει κάτι να καταγράψει. Το σκοτάδι γύρω ήταν βαθύ. Κι ο Πόνος σε όλο το κορμί της, το ίδιο. Βαθύς... κι από άκρη σε άκρη.

   Δεν ένιωθε κρύο ή ζέστη. Μόνο Πόνο. Δηλαδή, εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και σίγουρη αλλά, Πόνος θα πρέπει να ήταν. Τί άλλο; Σαν να σε ενοχλεί ένα σημείο του σώματός σου, τόσο πολύ που, να εύχεσαι να μην ήταν δικό σου... Να, κάπως έτσι.

   Κοίταξε γύρω της από ένστικτο. Δε θυμόταν το πώς βρέθηκε σε αυτό το σημείο. Μόνο που... μόνο που κάτι της έλεγε πως, κάπου εκεί κοντά, υπήρχε κάτι που έπρεπε να βρει το συντομότερο δυνατό! Κάτι... Κάποιος...

Κι έπρεπε να το αγγίξει πριν να είναι αργά!

   'Πόσο αργά να είναι το Αργά', αναρωτήθηκε.

Με δυσκολία, έκοψε την επαφή με κάθε Σκέψη και προσπάθησε να ακούσει. Μιαν ανάσα να βγαίνει από ένα Στόμα. Τον κτύπο μιας Καρδιάς. Το ανοιγόκλεισμα δυο Ματιών. Κάτι.

Ένα σημάδι επιτέλους!

Άρχισε σιγά σιγά να θυμάται. Μα, ναι! Κάπου εκεί, υπήρχε Εκείνος!

Έπρεπε να τον βρει!

   Άνοιξε με δυσκολία τα μάτια του. Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσε ήταν η οθόνη του GPS του! Τόσο κοντά του, τόσο φωτεινή που τον τύφλωνε! Στην άκρη της οθόνης, η ώρα ήταν 11:22' το βράδυ, 14 Απριλίου. Η ραγισμένη πια οθόνη δεν έδειχνε το έτος μα... πόσο αδιάφορη του ήταν κάθε τέτοια πληροφορία!

Πόσο αδιάφορος του ήταν πια ο τρόπος που, αυτό το μικροπρεπές "Άνθρωπος", έχει μάθει να ταξινομεί τις στιγμές της Ζωής του!

   Χρόνια, Μήνες, Μέρες, Ώρες και Λεπτά! Πόσο ασήμαντα είναι όταν έρχεται η συγκεκριμένη στιγμή του Check Out. Και να σκεφτείς ότι, κάποιοι μετρούν ακόμα και τα Δευτερόλεπτα!

   Βέβαια, η αλήθεια να λέγεται, ακόμα κι αυτό το ίδιο το GPS που τον έφερε μέχρι εκεί, για να λειτουργήσει σωστά, όχι μόνο βασίζεται στο "Χρόνος"... αλλά συνυπολογίζει και τη σχετική διαφορά που αυτός κυλά σε Γη και Διάστημα, προκειμένου να βρει το ακριβές στίγμα που στέλνει ο Δορυφόρος. Ίσως, μια από τις φωτεινές στιγμές του Αϊνστάιν.

   Το κορμί του ολόκληρο πονούσε. Όμως, ένιωθε κάθε σημείο του, να είναι ζωντανό. Από άκρη σε άκρη. Όπως κι ο Πόνος του. Από άκρη σε άκρη. Δεν ένιωθε κρύο ή ζέστη. Απλά Πόνο.

   Τη στιγμή που το βλέμμα του άρχισε να σαρώνει την περιοχή, για να δει πού βρίσκεται... θυμήθηκε! Θυμήθηκε το πώς έχασε τον έλεγχο και βγήκε τόσο άσχημα από τη στροφή!

Ξαπλωμένη κι ακίνητη, κάπου εκεί τριγύρω, υπήρχε Εκείνη!

Έπρεπε να τη βρεί!

Δυο διαδρομές διαφορετικές, με κοινό προορισμό.

Δυο συγκρούσεις βίαιες. Απροσδόκητες ίσως.

Το timing.

Όλα είναι Ταξείδι τελικά.

Κάθε τι που κάνουμε, κάθε μας επιλογή, μας πάει και λίγο παραπέρα. Άλλους, μας πάει πολύ παραπέρα. 

Ίσως τελικά, να μην υπάρχει Προορισμός. 
Μόνο Ταξείδι...

...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Μόνο Ταξείδι"
Εκδόσεις ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ, 2013 

* Εγώ; Βάζω την Άβυσσο... (5)

- Πέρασα σήμερα το πρωί από το εργαστήριο.

- (...)

- Η πόρτα άνοιξε με πολύ κόπο... Πρέπει να έγινε κι άλλη έκρηξη αφότου φύγαμε.

- Δε νομίζω... Πώς σου ήρθε;

- Και τότε... πώς έπεσαν πράγματα πίσω από την πόρτα; Αφού την τελευταία φορά, καθαρίσαμε φεύγοντας...

- Αν είχε γίνει κι άλλη έκρηξη, θα μας είχε ενημερώσει η Αστυνομία. Η Πυροσβεστική. Κάποιος τέλος πάντων θα μας είχε βρει και θα ζητούσε εξηγήσεις, αν μη τι άλλο.

- (...)

- Ναι. Ξέρω... Φαντάζει περίεργο... και σίγουρα δεν ήταν διάρρηξη. Το ξέρουμε κι οι δυο πως, αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να είμαστε ήσυχοι είναι το ότι, δεν πρόκειται κάποιος να μπει εν αγνοία μας... Δεν πρόκειται να κατορθώσει να το παραβιάσει κανείς... Ούτε καν να το επισκεφτεί, εκτός κι αν τον οδηγήσουμε ή αν τον προσκαλέσουμε εμείς...

- Εννοείς, ούτε κι αν τον προκαλέσουμε;

- Ούτε.

- Δεν είμαι σίγουρος για το τελευταίο...

- Είμαι σίγουρη εγώ. Ξέρεις... το πείραμα είναι κοινό. Οι όποιες αρχές το διέπουν, είναι συνισταμένη των θεωριών σου με των δικών μου. Αν ίσχυαν μόνο οι δικές σου, θα είχα ήδη καεί εξαιτίας των δοκιμαστικών σου... Κι όμως. Είμαι ακόμα εδώ. Κι αυτό το Καλοκαίρι.

- Μα καλά, Χειμώνας μπαίνει...

- Για κάθε στιγμή του χρόνου, υπάρχει η αντιδιαμετρική πλευρά της Γης όπου ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα... Σκέψου μια Γη λοκαρισμένη σε τροχιά όπως η Σελήνη... να μην περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της! Μία και μόνη πλευρά της, να βλέπει πάντοτε τον Ήλιο!

- Ναι... έχεις δίκιο... Κι η πλάκα είναι ότι, πρόκειται για Γνώση ΜΟΥ κι όμως, τώρα δα, έρχεσαι εσύ να μου την κάνεις μάθημα... να την υπενθυμίσεις...

- Ωραία λέξη!

- Ναι! Μαγική... Πολυσύνθετη κι αυτή!

- Ναι... Υπό, Εν, Θυμίζω...

- Ναι... περίπου. Το έχεις... Μόνο που, είναι ακόμα πιο βαθύ...

- Είναι; Πώς; Μη μου πεις ότι διάβαζες πάλι εκείνα τα αδημοσίευτα χειρόγραφα αυτού του...

- Υπενθύμισις...

- (...)

- Υπό, Εν, Το, Υμείς, Εις...

- Ποιος; Τί;

- Βάλε απόστροφο όπου αρμόζει... κι όπου απαιτείται, κάνε δασύ το σύμφωνο...

- (...)

- Λοιπόν;

- Συμφωνώ!!! Μα... η ορθογραφία; Η ετυμολογία;

- Ξέρω... Ο λόγος υπέστη τέτοια βάναυσα ηθελημένη φθορά ώστε να επιβληθεί ο γραπτός του προφορικού... Μα, όπως γνωρίζουμε επίσης, συνέβη και το αντίθετο... Η έλλειψη ορθού γραπτού λόγου, άφησε τέτοια περιθώρια και δημιούργησε προϋποθέσεις αλλοίωσης των νοημάτων, εφόσον δεν ήταν πλέον ορατή η ρίζα... Έχε μου εμπιστοσύνη όμως...

- Σου μιλά πάλι ο Άλλος;

- Όχι... Έχω μάθει πλέον το πώς σκέφτεται κάποιες στιγμές.

- Ώστε... Υπό, Εν, Το, Υμείς, Εις, ε;

- Ναι! Έτσι ακριβώς! Αυτός, Εκείνος, ο Ένας που, βρίσκεται μέσα μας. Ο υποβολέας. Ο υπαγορεύων.

- Ναι, μόνο που, είναι Υμείς... κι όχι Ημείς. Άρα, υπάρχει σε εσάς κι όχι σε εμάς...

- Ναι... γι αυτό κι η υπενθύμιση είναι πάντα εξωτερικό ερέθισμα... Για τους άλλους, για εκείνον τέλος πάντων που μας υπενθυμίζει... είμαστε Υμείς... κι όχι Ημείς... Δεν είναι δυνατόν να υπενθυμίσεις στον εαυτό σου... το παραμικρό...

- Όχι. Μην το λές αυτό. Δεν ισχύει. Τόσες φορές που, θέλησα να χρησιμοποιήσω τα εργαλεία σου, χρειάστηκε να μου υπενθυμίσω το ότι, δεν είναι προσωπικά δικά σου...

- Μήπως να σου υπενθυμίσω πως... υπάρχει όντως κάποιο εξωτερικό ερέθισμα που σου υπαγορεύει να μην τα αγγίζεις, παρά μόνο να τα επιθυμείς κι ότι, δεν πρόκειται για εσωτερική σου επιλογή, όπως θέλεις να πιστεύεις;

- Είναι εσωτερικό λέμε.

- Εξωτερικό!

- Be my guest...

- Το ότι έχω κρεμασμένη στον τοίχο τη φωτογραφία από την τελετή έναρξης του άλλου Project μήπως; Το ότι, δίπλα ακριβώς, όπως μπαίνεις στο εργαστήριο, έχω κορνιζαρισμένο το συμφωνητικό με την Εταιρία;

- Ε;

- Να είσαι σίγουρη πως, μόλις ξεκρεμάσω το συμφωνητικό από τον τοίχο... η επιθυμία σου να χρησιμοποιήσεις τα όργανα μέτρησης, τους δοκιμαστικούς σωλήνες και τα εργαλεία μου, θα παρουσιάσει κατακόρυφη άνοδο! Ίσως ακόμα και να βιντεοσκοπήσεις τη "ληστεία"... Ίσως ακόμα και να μου τη δείξεις, περιμένοντας αντιδράσεις...

- Μα, τί λες; Πώς τολμάς;

- (...)

- Πώς τολμάς;

- (...)

- Πώς;

- (...)

- (;)

- (!)

- Ναι... ίσως. Ίσως έχεις δίκιο... Δεν ξέρω. Μπορεί. Ίσως, αν δε έχω μες στα μούτρα μου το συμβόλαιό σου με την άλλη εταιρία, κάθε μέρα που πατάω το πόδι μου στο εργαστήριό μας... ίσως και να τολμήσω να απλώσω χέρι στον εξοπλισμό σου... ή έστω, να σου ζητήσω να μου τον δανείσεις. Για λίγο. Αν και...

- Αν και;

- Αν και, πιστεύω πως και το άλλο συμβόλαιο να έσκιζες αυτήν τη στιγμή, θα συνέχιζα τη συνεργασία μας, πάραυτα και δίχως παρεκκλίσεις. 

- Ούτε παρακλήσεις;

- Ούτε.

- ΟΚ. Δεν έχω λόγο να μην σε εμπιστευτώ. Απλά... να. Έτσι. Ξέρεις. Έχουν συμβεί τόσα και τόσα... κι όσες φορές, το συμβόλαιο, το είχα καταχωνιασμένο σε ένα συρτάρι... είτε ξεχνιώμουν εγώ... είτε δεχόμουν επιθέσεις από τρίτους... Δίχως έλεος... Συνεχόμενα! Προτάσεις για συνεργασίες, οι οποίες είχαν βέβαια υψηλά ποσοστά απόδοσης αλλά, να... Ο λόγος μου και μόνο, είναι συμβόλαιο.

- Θες να πεις, υπάρχει απαράβατος ηθικός κώδικας ο οποίος υπαγορεύει τις κινήσεις σου ή μήπως υπάρχει αυστηρή ρήτρα σε περίπτωση μονομερούς ακύρωσης;

- Δεν θα το έθετα έτσι ακριβώς...

- Αλλά;

- Απλά. Είναι επιλογή. Είναι Project που θα πρέπει να ολοκληρωθεί, όσο κι αν κρατήσει. Κι αυτό, επειδή δεν αφορά μόνο εμένα και τη σχέση μου με την εταιρία. Επηρεάζει άμεσα τις ζωές τόσων ανθρώπων!

- Το γνωρίζεις πολύ καλά... πως, αν μη τι άλλο, εμείς οι απλοί Άνθρωποι, δε γνωρίζουμε το επόμενο Κεφάλαιο.

- Το γνωρίζεις πολύ καλά... πως, αν μη τι άλλο, Εμείς ΔΕΝ είμαστε απλοί Άνθρωποι.

- (...)

- (...)

- Χάρηκα που ξαναπέρασες από εδώ.

- Ναι... Τί λες; Να πεταχτούμε στο εργαστήρι να συμμαζέψουμε;

- Τί να συμμαζέψουμε; Κοίτα στο monitor αγόρι μου. 

- Να, αυτά που έπεσαν πίσω από την π-...

- (...)

- Δεν είναι δυνατόν!

- Κουτό παιδί...

- Μα πώς; Ποιος μάζεψε; Αφού προηγουμένως ήταν... Δεν καταλαβαίνω!

- Το εργαστήριό μας είναι τζάμι αγόρι μου... Καθρέπτης... Αυτό το χάλι που βλέπεις καμιά φορά, είναι που μπαίνεις μέσα αχτένιστος... αξύριστος κι απλά καθρεπτίζεται η μορφή σου σε αυτό...

- Είσαι σίγουρη;

- Είμαι... όπως σε βλέπω και με βλέπεις!

- Μα, δεν βλεπόμαστε!

- Κλείσε τα μάτια και θα δεις. Όλα Καλά!

- Αυτό είναι δική μου ατάκα...

- ...κι επί τόπου, έγινε δική μου τώρα.

- Το κανδράκι το ίσιωσες;

- Όχι. Κι ούτε πρόκειται να το ισιώσω. Θα το έχω έτσι, να θυμίζει την κουβέντα αυτή. Για όσο θα χρειάζομαι να θυμάμαι. Μετά βλέπουμε.

- Ναι. κι αν δεν βλέπουμε, σφαλίζουμε τα μάτια για να Δούμε.

- Όλα Καλά.

- Ναι. Όλα Καλά.

...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...", Εκδόσεις ΒΥΘΟΣ, 2013 

* Εγώ; Βάζω την Άβυσσο... (4)

- Τρελάθηκες; Τί περίμενες δηλαδή ότι θα γίνει;

- Πας καλά; Έκανα μια Σκέψη... απλά!

- Ξέρεις πολύ καλά ότι οι Σκέψεις σου γίνονται Ιδέες. Το Ξέρεις! Το ήξερες! Επίτηδες το έκανες;

- Ντόρα; Βάλε ένα χεράκι να συμμαζέψω κι άσε το κήρυγμα για μετά. Εντάξει;

- Τί να συμμαζέψεις ρε; Δε βλέπεις ότι έχει πέσει ο Ρελές; Μην πειράξεις τίποτε. Μην αγγίξεις το παραμικρό, μέχρι να βρούμε αν υπάρχει διαρροή.

- Μη σκας... αν υπάρχει διαρροή, θα ξαναπέσει ο Ρελές.

- Δεν σκάω. Εσύ σκας. Απλά, δεν το παραδέχεσαι. Στο κάτω κάτω κι αυτή, δική σου Ιδέα ήταν...

- Ποια; Δεν έχω όρεξη για θεωρίες τώρα.

- Εσύ έχεις τοποθετήσει τους Ρελέδες. 

- Πες μου κάτι καινούριο. Ή πες κατευθείαν αυτό που θες.

- Ξέρεις πολύ καλά ότι, την επόμενη φορά, μπορεί και να μην πέσει η ασφάλεια. Μπορεί να τιναχτεί το εργαστήριο στον αέρα. Το γνωρίζεις καλά αυτό. Το να συμμαζέψουμε και να συνεχίσουμε το Project, είναι το λιγότερο σημμαντικό αυτήν τη στιγμή.

- Το λες εσύ αυτό;

- Όχι. Εσύ το λες. Απλά, εγώ το φωνάζω επειδή εσύ, κάνεις μεν τη Σκέψη αλλά δεν έχεις τα κότσια να τραβήξεις ένα χειρόφρενο αυτήν τη στιγμή. Να δεις τί γίνεται. Το project εδώ θα είναι. Θα περιμένει. Αν όμως το εργαστήριο τιναχτεί στον αέρα ή κάποιος από τους δυο μας πάθει κάτι, ξέχασέ το το Paper.

- Βάλε ένα χεράκι να συμμαζέψω. Πρέπει να τελειώσω το Κεφάλαιο του βιβλίου σου λέω. Πρέπει να με βοηθήσεις. Αν δεν το τελειώσω, δε θα μάθω ποτέ το-...

- Σκάσε! Σκάσε πια! Ακούς τί λες; Από πότε το Κεφάλαιο ενός βιβλίου είναι πιο σημαντικό από το project μας;

- Ειλικρινά. Δε σε αναγνωρίζω. Το Project πρέπει να προχωρήσει. Και για να προχωρήσει, πρέπει να μάθω πώς τελειώνει το βιβλίο. Κι ο μόνος τρόπος, για να το μάθω, είναι το να προκαλέσω άμεσα αυτόν που το έγραψε. Προκαλέσω. Κι όχι Παρακαλέσω. Αν λοιπόν, τολμήσω να δημοσιεύσω τη δική μου εκδοχή, θα αναγκαστεί να πάρει θέση. Δημοσίως. Είτε αυτός είτε ο Εκδοτικός Οίκος.

- Και ποιος σου είπε ότι, με αυτόν τον τρόπο, θα μάθεις; Ποιος; Ξέρεις κάτι που δεν ξέρω; Και στο λέω για άλλη μια φορά κι ας με πονάει... Το Project μπορεί να περιμένει. Και το βιβλίο. Πρέπει να περιμένει κι ας ζω αυτήν τη στιγμή, μόνο και μόνο για να ολοκληρώσω το project αυτό.

- ...

- Δεν σου το ζητάω εγώ. Το Ξέρεις διάολε. Εσύ μου το ζητάς. Εγώ απλά μεταφέρω τη Σκέψη σου. Την κάνω Φωνή, να ακουστεί. Νιώθω ότι μου ζητάς Βοήθεια, όχι για να προχωρήσει το Project ούτε καν το Βιβλίο... Μου ζητάς Βοήθεια για να ελέγξουμε το δίκτυο. Να σιγουρευτούμε, πριν σηκώσουμε το Ρελέ ότι, δε θα υπάρξει επόμενη φορά.

- ...

- Εσύ είσαι αυτός που μου μίλησε για τους Διακόπτες. Ξέρεις πολύ καλά το πώς λειτουργούν. Το τελευταίο που θέλουμε αυτήν τη στιγμή, είναι το να αναγκαστεί κάποιος, να γυρίσει το Διακόπτη. Κι όχι κάποιος από εμάς... αλλά κάποιος που θα δει πως οι ασφάλειες που χρησιμοποιούμε, δεν είναι και τόσο ασφαλείς...

- ...

- Μίλα! Έχω διαλυθεί μέσα μου. Η σιωπή σου αυτήν τη στιγμή με κάνει κομμάτια. Αυτή η εργασία είναι πολύ σημαντική για εμένα. Πες με τρελή. Πες ότι μου έχει γίνει εμμονή, επειδή ανακαλύπτουμε συνεχώς πράγματα. Ακούω όμως τη Σκέψη σου. Το καταλαβαίνεις πως δε μπορείς να κρυφτείς;

- ...

- Αντιλαμβάνομαι πως σε προβληματίζει το ότι, με το παραμικρό, η θεωρία σου επιβεβαιώνεται. Ξανά και ξανά. Ότι οι ασφάλειες πέφτουν η μια μετά την άλλη, κάθε φορά που ξενυχτάμε στο εργαστήριο. Κι ενώ, μετά από αυτό που έγινε σήμερα, θες να μου ζητήσεις να περιμένουμε λίγο, μέχρι να ελέγξουμε το δίκτυο, κάθεσαι και δίνεις εντολές.

- ...

- Γιατί βάζεις λόγια στο στόμα μου, μου λες; Γιατί δεν το ζητάς;

- Έχεις δίκιο...

- Πάντα!

- Όχι πάντα... Απλά. Αυτήν τη φορά, έχεις δίκιο. Μετά από αυτό που συνέβη σήμερα, θα πρέπει να ξοδέψω λίγο χρόνο μέχρι να σιγουρευτώ ότι το δίκτυο είναι εντάξει. Αν συνεχίσουμε με αυτό το ρυθμό, πολύ πιθανόν, να ξαναπέσει η ασφάλεια. Ή ακόμα χειρότερα, να χρειαστεί να λειτουργήσει κάποιος Διακόπτης...

- Αφού λοιπόν το ξέρεις... γιατί όλη αυτή η ιστορία; Γιατί η σιωπή;

- Πες το αδυναμία. Πρώτη φορά δουλεύω παράλληλα, δυο τόσο δυνατά Projects. Και τα δυο γεμάτα προκλήσεις. Γεμάτα συμπεράσματα. Γεμάτα νέες Ερωτήσεις.

- Ναι. Ξέρω. Είχες ήδη ξεκινήσει άλλο Project πριν από αυτό. Απλά, ετούτο εδώ, προέκυψε στη διαδρομή.

- Ναι. Στη διαδρομή. Κάποιοι, τη διαδρομή, τη λένε και ταξείδι. 

- Τί θέλεις να σου πω αυτήν τη στιγμή;

- Ω, τίποτα. Τίποτα. Είχες δίκιο πριν. Απλά, έπρεπε να σου είχα πει για το ρελέ που έπεσε, πριν έρθεις στο εργαστήριο. Ξαφνιάστηκα όμως. Αν και θα έπρεπε να το περιμένω. Θα σου το έλεγα αλλά... 

- Αλλά, τί;

- Αλλά, τη δεύτερη φορά που κτύπησες σήμερα το κουδούνι, το μόνο που ήθελα ήταν το να σου ζητήσω να βάλεις ένα χεράκι, να συμαζέψουμε όπως-όπως και να συνεχίσουμε.

- Κι εγώ θα ήθελα να συνεχίσουμε. Διαβάζω όμως τη σκέψη και την ανησυχία σου. Κι αυτό που με τρομάζει, όσο περνά η ώρα, είναι η σκέψη πως, αυτή η ανησυχία σου ίσως οφείλεται σε Γνώση. Σε μνήμη κι όχι προαίσθημα. Γιατί, οι θεωρίες επιτρέπουν ένα ποσοστό απόρριψής των. Η Γνώση όμως... είναι αμείλικτη.

- Είναι.

- Μήπως είναι φόβος;

- Όχι. Σίγουρα. Σε ετούτο το στάδιο πλέον, μπορώ να τον ξεχωρίζω. Απλά, το πρωί που δούλευα πάνω στο άλλο, στο δικό μου Project, κάποια στιγμή, άγγιξα ένα από τα δικά μας βύσματα σε λάθος επαφή. Ήρθε ακαριαία. Ευτυχώς μεν, αλλά...

- Μην το κουράζεις.

- Δε χρειάζεται να προσπαθήσω και πολύ. Κουρασμένο είναι και κάνω τα πάντα για να το συνεφέρω.

- Δεν είναι και τόσο χάλια το εργαστήριο. Παλεύεται. Τί θες να κάνω;

- Για την ώρα τίποτε. Πρέπει να τρέξω το διαγνωστικό και να περιμένω τα αποτελέσματα. 

- Εσύ ξέρεις.

- Ναι. Μάλλον.

- Τελικά, ο ρελές αυτός, δικός μας είναι;

- Όχι. Αυτός ελέγχει τα δικά μου μηχανήματα. Απλά, για να τον αλλάξω και να ελέγξω το κύκλωμα, θα πρέπει για κάποιο διάστημα να κλείσω ένα τμήμα κι από το υπόλοιπο  Project.

- ΕΝΑ πράγμα που μου τη δίνει, είναι το να επαληθεύονται οι θεωρίες σου...

- Αυτό μας σώζει.

- ...όπως και το να έχεις δίκιο.

- ΔΥΟ πράγματα λοιπόν.

- ...και να 'ταν μόνο δύο.

...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...", Εκδόσεις ΒΥΘΟΣ, 2013 

* Εγώ; Βάζω την Άβυσσο... (3)

- Γεια... Άργησα;
- ...να πω τώρα, Μισή Ζωή;
- Περίμενες πολύ;
- Όχι, πριν λίγο γεννήθηκα.
- Ποιος ήταν ο τύπος;
- Ποιος;
- Αυτός που σου φώναζε πριν έρθω.
- Α... τίποτα.
- Πώς τίποτα; Σε ενοχλούσε;
- Όχι... όχι, κάθε άλλο. Μου έδωσε κάποια κομμάτια μου. Απλά.
- Κομμάτια; Μήπως έκανε και κάποια Σκέψη;
- Χα, χα! Όχι. Σκέψη; Ο Φοίβος; Όχι... απλά, μου έδωσε κάποια κομμάτια...
- Φοίβος; Κομμάτια; Απλά;
- Ναι.
- "What's in for him" ...που λένε και στο χωριό μου;
- Μπα... τίποτα. Μόνο, ένα Ταξείδι.
- Οι δυο σας;
- Ζηλεύεις;
- Πώς σου ήρθε αυτό; Πώς θα μπορούσα; Για ποιο λόγο; Συνεργάτες είμαστε. Απλά.
- Ναι... το ξέρω. Συνεργάτες.
- Να ρε συ... σε περίπτωση που φεύγατε οι δυο σας για ταξείδι, θα έμενε πίσω το project μας. Αυτό είναι όλο.
- Όλο;
- Ναι. Όλο. Μάλλον.
- Όχι. Αν και δελεαστικό, το ταξείδι που μου πρότεινε, δεν θα το κάνω. Αν μη τι άλλο, όχι τώρα.
- Κι αφού ήταν δελεαστικό... γιατί όχι;
- Γιατί η προϋπόθεση ήταν... να το κάνω μόνη.
- Μόνη; Σου προσέφερε ένα ταξείδι... για πάρτη σου; ΚΑΙ σου έδωσε τα κομμάτια σου ΚΑΙ ταξείδι από πάνω; Δεν καταλαβαίνω...
- Μην τρελαίνεσαι... Το Ταξείδι θα το πλήρωνα εγώ. Το αντάλλαγμα για τα κομμάτια ήταν το, να κάνω ένα Ταξείδι μόνη μου, με δικά μου Έξοδα.
- Με χάνεις... Δεν καταλαβαίνω, ειλικρινά. Ήθελε να σε στείλει κάπου μόνη, προκειμένου να σου δώσει τα κομμάτια σου; 
- Όχι. Μην το κουράζεις... Τα κομμάτια μου, μου τα έδωσε έτσι κι αλλιώς. Το Ταξείδι είναι στη διακριτική μου ευχέρεια...
- Πολύ γενναιόδωρος αυτός ο Φοίβος...
- Είναι. Μην το γελάς. Με τον τρόπο του. Δίνει ό,τι έχει. Όχι όμως ό,τι θέλω.
- Και για πού είναι το Ταξείδι;
- ... θα κάτσουμε εδώ ή θες να πάμε κάπου αλλού;
- Πάμε κάπου αλλού.
- Πώς ήταν η μέρα σου;
- Μια βόλτα στο δάσος έκανα. Είναι ωραία αυτήν την εποχή. Απορώ πως δεν έρχεται πολύς κόσμος, αφού...
- Ο περισσότερος Κόσμος βλέπει μόνο το πρώτο δέντρο... Το ξέρεις.
- Ναι... Έχεις δίκιο.
- Αυτό μόνο; Μια βόλτα στο δάσος;
- Ναι... κάθισα σε ένα ξέφωτο και χάζεψα λίγο τις πεταλούδες. Τελείωσα κι ένα βιβλίο που είχα αρχίσει να διαβάζω πριν λίγο καιρό. "Πρόσκληση σε Δείπνο", του Hermes Quant.
- Καλό;
- Περίεργο. Τί να σου πω! Ακόμα πιο περίεργο ήταν το ότι, κάποιος είχε σκίσει το τελευταίο Κεφάλαιο! Το πιστεύεις; Οπότε, το "τελείωσα" είναι μάλλον σχήμα λόγου.
- Ολόκληρο Κεφάλαιο; Σκισμένο ή δεν το είχαν τυπώσει;
- Όχι. Σκισμένο! Ζήτησα από το βιβλιοπωλείο, να μου πουν αν έχουν άλλα αντίτυπα. Μάντεψε...
- ...είχες το τελευταίο;
- Όχι. Όλα σκισμένα! Σε όλα τα βιβλία, το τελευταίο Κεφάλαιο ήταν Σκισμένο! Θα μπορούσε να είναι και διαφημιστικό κόλπο... σε κάποια τρελή version αυτού που ζούμε... αλλά δε σταμάτησα εκεί. Το έψαξα και στο internet...
- Και;
- Έτσι κυκλοφόρησε το βιβλίο... Το πιστεύεις; 301 αντίτυπα. Μόνο! Αριθμημένα! Όλα έχουν σκισμένα τα τελευταία εννέα φύλλα τους! Αδιανόητο!
- Κι εσύ; Ποιο αντίτυπο έχεις;
- Το τέταρτο. Τί σημασία έχει;
- ...
- Ώχου! Όρεξη έχεις! Μην αρχίσεις πάλι!
- Κοίτα... δε χάθηκε κι ο κόσμος! Ένα βιβλίο στα τόσα! Ξεκίνα κάποιο άλλο.
- Όχι! Θέλω να ξέρω τί έγινε! Πρέπει! Θέλω να μάθω πώς τελειώνει!
- Δε μου λες; Χωρίς πλάκα τώρα... Τί εμμονή είναι αυτή;
- Δεν καταλαβαίνεις! Αν το διάβαζες κι εσύ μέχρι εκεί... απλά, δε θα άντεχες να μη μάθεις!
- Ε, πάρε τηλέφωνο τον κύριο Quant! Αχαχαχααα!
- Έχω κάτι καλύτερο στο μυαλό μου... Το δούλευα καθώς ερχόμουν εδώ.
- Για πες;
- Θα γράψω και θα δημοσιεύσω το τέλος, Εγώ! Χα!
- Τρελάθηκες; ...ακαδημαϊκή η ερώτηση. Μην το βασανίζεις... Τρελάθηκες!
- Όχι. Θα γράψω το τέλος όπως το θέλω εγώ... θα το δημοσιεύσω... κι έτσι θα προκαλέσω τον εκδοτικό οίκο ή και τον ίδιο το συγγραφέα, να πάρουνε θέση. Χα!
- Το ξέρεις ότι, αυτό είναι επικίνδυνο, έτσι;
- Δεν είναι.
- Ξέρεις πολύ καλά πως, όταν αυτοσχεδιάζεις πάνω σε ένα σενάριο... τα πράγματα μπορεί να πάνε εντελώς λάθος.
- Ή εντελώς σωστά.
- Αυτά που περιγράφει ένα σενάριο, είναι πάντα σωστά.
- Λάθος! Μισή αλήθεια ίσον λάθος... Στο σενάριο, περιγράφεται πάντα η συντομοτέρα των Οδών. Από κει και πέρα, αυτοσχεδιάζοντας... μπορεί μεν να παρεκκλίνεις της πορείας σου... αλλά στο ίδιο σημείο βγαίνεις. Το ξέρεις ΚΑΙ αυτό.
- Ναι, το ξέρω...

- Τί λες;
- Τί να πω... Κάνε το.
- Όχι... δεν κατάλαβες. Θέλω τη βοήθειά σου.
- Για να σε βοηθήσω, θα πρέ-...
- Σκάσε. Θα αφήσω τα πάντα ανοικτά από σήμερα κιόλας... Μπες και πάρε ό,τι θες. Διάβασέ το κι εσύ. Να κάνουμε πρόβα και τους διαλόγους. Να το πάμε μέχρι και το προτελευταίο Κεφάλαιο... και μετά να το δούμε το θέμα από-...
- ...επιστημονικής απόψεως. Ναι, καλά. Ούτε που να το-...
- Το 'ξερα ότι θα συμφωνούσες!
- Ναι... τι διάλο συνεργάτες είμαστε;
- Έχεις ένα περίεργο χαμόγελο σήμερα. Κι αυτό, ο... Φοίβος σου το έδωσε;
- Όχι. Πώς θα μπορούσε! Απλά... χάρηκα που σε είδα χτες το βράδυ και το φόρεσα πρωί πρωί...

- Μα... δε συναντηθήκαμε χτες.
- Δεν είπα 'συναντηθήκαμε'...











...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...", Εκδόσεις ΒΥΘΟΣ, 2013