* Εγώ; Βάζω την Άβυσσο... (5)

- Πέρασα σήμερα το πρωί από το εργαστήριο.

- (...)

- Η πόρτα άνοιξε με πολύ κόπο... Πρέπει να έγινε κι άλλη έκρηξη αφότου φύγαμε.

- Δε νομίζω... Πώς σου ήρθε;

- Και τότε... πώς έπεσαν πράγματα πίσω από την πόρτα; Αφού την τελευταία φορά, καθαρίσαμε φεύγοντας...

- Αν είχε γίνει κι άλλη έκρηξη, θα μας είχε ενημερώσει η Αστυνομία. Η Πυροσβεστική. Κάποιος τέλος πάντων θα μας είχε βρει και θα ζητούσε εξηγήσεις, αν μη τι άλλο.

- (...)

- Ναι. Ξέρω... Φαντάζει περίεργο... και σίγουρα δεν ήταν διάρρηξη. Το ξέρουμε κι οι δυο πως, αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να είμαστε ήσυχοι είναι το ότι, δεν πρόκειται κάποιος να μπει εν αγνοία μας... Δεν πρόκειται να κατορθώσει να το παραβιάσει κανείς... Ούτε καν να το επισκεφτεί, εκτός κι αν τον οδηγήσουμε ή αν τον προσκαλέσουμε εμείς...

- Εννοείς, ούτε κι αν τον προκαλέσουμε;

- Ούτε.

- Δεν είμαι σίγουρος για το τελευταίο...

- Είμαι σίγουρη εγώ. Ξέρεις... το πείραμα είναι κοινό. Οι όποιες αρχές το διέπουν, είναι συνισταμένη των θεωριών σου με των δικών μου. Αν ίσχυαν μόνο οι δικές σου, θα είχα ήδη καεί εξαιτίας των δοκιμαστικών σου... Κι όμως. Είμαι ακόμα εδώ. Κι αυτό το Καλοκαίρι.

- Μα καλά, Χειμώνας μπαίνει...

- Για κάθε στιγμή του χρόνου, υπάρχει η αντιδιαμετρική πλευρά της Γης όπου ισχύουν ακριβώς τα αντίθετα... Σκέψου μια Γη λοκαρισμένη σε τροχιά όπως η Σελήνη... να μην περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της! Μία και μόνη πλευρά της, να βλέπει πάντοτε τον Ήλιο!

- Ναι... έχεις δίκιο... Κι η πλάκα είναι ότι, πρόκειται για Γνώση ΜΟΥ κι όμως, τώρα δα, έρχεσαι εσύ να μου την κάνεις μάθημα... να την υπενθυμίσεις...

- Ωραία λέξη!

- Ναι! Μαγική... Πολυσύνθετη κι αυτή!

- Ναι... Υπό, Εν, Θυμίζω...

- Ναι... περίπου. Το έχεις... Μόνο που, είναι ακόμα πιο βαθύ...

- Είναι; Πώς; Μη μου πεις ότι διάβαζες πάλι εκείνα τα αδημοσίευτα χειρόγραφα αυτού του...

- Υπενθύμισις...

- (...)

- Υπό, Εν, Το, Υμείς, Εις...

- Ποιος; Τί;

- Βάλε απόστροφο όπου αρμόζει... κι όπου απαιτείται, κάνε δασύ το σύμφωνο...

- (...)

- Λοιπόν;

- Συμφωνώ!!! Μα... η ορθογραφία; Η ετυμολογία;

- Ξέρω... Ο λόγος υπέστη τέτοια βάναυσα ηθελημένη φθορά ώστε να επιβληθεί ο γραπτός του προφορικού... Μα, όπως γνωρίζουμε επίσης, συνέβη και το αντίθετο... Η έλλειψη ορθού γραπτού λόγου, άφησε τέτοια περιθώρια και δημιούργησε προϋποθέσεις αλλοίωσης των νοημάτων, εφόσον δεν ήταν πλέον ορατή η ρίζα... Έχε μου εμπιστοσύνη όμως...

- Σου μιλά πάλι ο Άλλος;

- Όχι... Έχω μάθει πλέον το πώς σκέφτεται κάποιες στιγμές.

- Ώστε... Υπό, Εν, Το, Υμείς, Εις, ε;

- Ναι! Έτσι ακριβώς! Αυτός, Εκείνος, ο Ένας που, βρίσκεται μέσα μας. Ο υποβολέας. Ο υπαγορεύων.

- Ναι, μόνο που, είναι Υμείς... κι όχι Ημείς. Άρα, υπάρχει σε εσάς κι όχι σε εμάς...

- Ναι... γι αυτό κι η υπενθύμιση είναι πάντα εξωτερικό ερέθισμα... Για τους άλλους, για εκείνον τέλος πάντων που μας υπενθυμίζει... είμαστε Υμείς... κι όχι Ημείς... Δεν είναι δυνατόν να υπενθυμίσεις στον εαυτό σου... το παραμικρό...

- Όχι. Μην το λές αυτό. Δεν ισχύει. Τόσες φορές που, θέλησα να χρησιμοποιήσω τα εργαλεία σου, χρειάστηκε να μου υπενθυμίσω το ότι, δεν είναι προσωπικά δικά σου...

- Μήπως να σου υπενθυμίσω πως... υπάρχει όντως κάποιο εξωτερικό ερέθισμα που σου υπαγορεύει να μην τα αγγίζεις, παρά μόνο να τα επιθυμείς κι ότι, δεν πρόκειται για εσωτερική σου επιλογή, όπως θέλεις να πιστεύεις;

- Είναι εσωτερικό λέμε.

- Εξωτερικό!

- Be my guest...

- Το ότι έχω κρεμασμένη στον τοίχο τη φωτογραφία από την τελετή έναρξης του άλλου Project μήπως; Το ότι, δίπλα ακριβώς, όπως μπαίνεις στο εργαστήριο, έχω κορνιζαρισμένο το συμφωνητικό με την Εταιρία;

- Ε;

- Να είσαι σίγουρη πως, μόλις ξεκρεμάσω το συμφωνητικό από τον τοίχο... η επιθυμία σου να χρησιμοποιήσεις τα όργανα μέτρησης, τους δοκιμαστικούς σωλήνες και τα εργαλεία μου, θα παρουσιάσει κατακόρυφη άνοδο! Ίσως ακόμα και να βιντεοσκοπήσεις τη "ληστεία"... Ίσως ακόμα και να μου τη δείξεις, περιμένοντας αντιδράσεις...

- Μα, τί λες; Πώς τολμάς;

- (...)

- Πώς τολμάς;

- (...)

- Πώς;

- (...)

- (;)

- (!)

- Ναι... ίσως. Ίσως έχεις δίκιο... Δεν ξέρω. Μπορεί. Ίσως, αν δε έχω μες στα μούτρα μου το συμβόλαιό σου με την άλλη εταιρία, κάθε μέρα που πατάω το πόδι μου στο εργαστήριό μας... ίσως και να τολμήσω να απλώσω χέρι στον εξοπλισμό σου... ή έστω, να σου ζητήσω να μου τον δανείσεις. Για λίγο. Αν και...

- Αν και;

- Αν και, πιστεύω πως και το άλλο συμβόλαιο να έσκιζες αυτήν τη στιγμή, θα συνέχιζα τη συνεργασία μας, πάραυτα και δίχως παρεκκλίσεις. 

- Ούτε παρακλήσεις;

- Ούτε.

- ΟΚ. Δεν έχω λόγο να μην σε εμπιστευτώ. Απλά... να. Έτσι. Ξέρεις. Έχουν συμβεί τόσα και τόσα... κι όσες φορές, το συμβόλαιο, το είχα καταχωνιασμένο σε ένα συρτάρι... είτε ξεχνιώμουν εγώ... είτε δεχόμουν επιθέσεις από τρίτους... Δίχως έλεος... Συνεχόμενα! Προτάσεις για συνεργασίες, οι οποίες είχαν βέβαια υψηλά ποσοστά απόδοσης αλλά, να... Ο λόγος μου και μόνο, είναι συμβόλαιο.

- Θες να πεις, υπάρχει απαράβατος ηθικός κώδικας ο οποίος υπαγορεύει τις κινήσεις σου ή μήπως υπάρχει αυστηρή ρήτρα σε περίπτωση μονομερούς ακύρωσης;

- Δεν θα το έθετα έτσι ακριβώς...

- Αλλά;

- Απλά. Είναι επιλογή. Είναι Project που θα πρέπει να ολοκληρωθεί, όσο κι αν κρατήσει. Κι αυτό, επειδή δεν αφορά μόνο εμένα και τη σχέση μου με την εταιρία. Επηρεάζει άμεσα τις ζωές τόσων ανθρώπων!

- Το γνωρίζεις πολύ καλά... πως, αν μη τι άλλο, εμείς οι απλοί Άνθρωποι, δε γνωρίζουμε το επόμενο Κεφάλαιο.

- Το γνωρίζεις πολύ καλά... πως, αν μη τι άλλο, Εμείς ΔΕΝ είμαστε απλοί Άνθρωποι.

- (...)

- (...)

- Χάρηκα που ξαναπέρασες από εδώ.

- Ναι... Τί λες; Να πεταχτούμε στο εργαστήρι να συμμαζέψουμε;

- Τί να συμμαζέψουμε; Κοίτα στο monitor αγόρι μου. 

- Να, αυτά που έπεσαν πίσω από την π-...

- (...)

- Δεν είναι δυνατόν!

- Κουτό παιδί...

- Μα πώς; Ποιος μάζεψε; Αφού προηγουμένως ήταν... Δεν καταλαβαίνω!

- Το εργαστήριό μας είναι τζάμι αγόρι μου... Καθρέπτης... Αυτό το χάλι που βλέπεις καμιά φορά, είναι που μπαίνεις μέσα αχτένιστος... αξύριστος κι απλά καθρεπτίζεται η μορφή σου σε αυτό...

- Είσαι σίγουρη;

- Είμαι... όπως σε βλέπω και με βλέπεις!

- Μα, δεν βλεπόμαστε!

- Κλείσε τα μάτια και θα δεις. Όλα Καλά!

- Αυτό είναι δική μου ατάκα...

- ...κι επί τόπου, έγινε δική μου τώρα.

- Το κανδράκι το ίσιωσες;

- Όχι. Κι ούτε πρόκειται να το ισιώσω. Θα το έχω έτσι, να θυμίζει την κουβέντα αυτή. Για όσο θα χρειάζομαι να θυμάμαι. Μετά βλέπουμε.

- Ναι. κι αν δεν βλέπουμε, σφαλίζουμε τα μάτια για να Δούμε.

- Όλα Καλά.

- Ναι. Όλα Καλά.

...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...", Εκδόσεις ΒΥΘΟΣ, 2013 

* Εγώ; Βάζω την Άβυσσο... (4)

- Τρελάθηκες; Τί περίμενες δηλαδή ότι θα γίνει;

- Πας καλά; Έκανα μια Σκέψη... απλά!

- Ξέρεις πολύ καλά ότι οι Σκέψεις σου γίνονται Ιδέες. Το Ξέρεις! Το ήξερες! Επίτηδες το έκανες;

- Ντόρα; Βάλε ένα χεράκι να συμμαζέψω κι άσε το κήρυγμα για μετά. Εντάξει;

- Τί να συμμαζέψεις ρε; Δε βλέπεις ότι έχει πέσει ο Ρελές; Μην πειράξεις τίποτε. Μην αγγίξεις το παραμικρό, μέχρι να βρούμε αν υπάρχει διαρροή.

- Μη σκας... αν υπάρχει διαρροή, θα ξαναπέσει ο Ρελές.

- Δεν σκάω. Εσύ σκας. Απλά, δεν το παραδέχεσαι. Στο κάτω κάτω κι αυτή, δική σου Ιδέα ήταν...

- Ποια; Δεν έχω όρεξη για θεωρίες τώρα.

- Εσύ έχεις τοποθετήσει τους Ρελέδες. 

- Πες μου κάτι καινούριο. Ή πες κατευθείαν αυτό που θες.

- Ξέρεις πολύ καλά ότι, την επόμενη φορά, μπορεί και να μην πέσει η ασφάλεια. Μπορεί να τιναχτεί το εργαστήριο στον αέρα. Το γνωρίζεις καλά αυτό. Το να συμμαζέψουμε και να συνεχίσουμε το Project, είναι το λιγότερο σημμαντικό αυτήν τη στιγμή.

- Το λες εσύ αυτό;

- Όχι. Εσύ το λες. Απλά, εγώ το φωνάζω επειδή εσύ, κάνεις μεν τη Σκέψη αλλά δεν έχεις τα κότσια να τραβήξεις ένα χειρόφρενο αυτήν τη στιγμή. Να δεις τί γίνεται. Το project εδώ θα είναι. Θα περιμένει. Αν όμως το εργαστήριο τιναχτεί στον αέρα ή κάποιος από τους δυο μας πάθει κάτι, ξέχασέ το το Paper.

- Βάλε ένα χεράκι να συμμαζέψω. Πρέπει να τελειώσω το Κεφάλαιο του βιβλίου σου λέω. Πρέπει να με βοηθήσεις. Αν δεν το τελειώσω, δε θα μάθω ποτέ το-...

- Σκάσε! Σκάσε πια! Ακούς τί λες; Από πότε το Κεφάλαιο ενός βιβλίου είναι πιο σημαντικό από το project μας;

- Ειλικρινά. Δε σε αναγνωρίζω. Το Project πρέπει να προχωρήσει. Και για να προχωρήσει, πρέπει να μάθω πώς τελειώνει το βιβλίο. Κι ο μόνος τρόπος, για να το μάθω, είναι το να προκαλέσω άμεσα αυτόν που το έγραψε. Προκαλέσω. Κι όχι Παρακαλέσω. Αν λοιπόν, τολμήσω να δημοσιεύσω τη δική μου εκδοχή, θα αναγκαστεί να πάρει θέση. Δημοσίως. Είτε αυτός είτε ο Εκδοτικός Οίκος.

- Και ποιος σου είπε ότι, με αυτόν τον τρόπο, θα μάθεις; Ποιος; Ξέρεις κάτι που δεν ξέρω; Και στο λέω για άλλη μια φορά κι ας με πονάει... Το Project μπορεί να περιμένει. Και το βιβλίο. Πρέπει να περιμένει κι ας ζω αυτήν τη στιγμή, μόνο και μόνο για να ολοκληρώσω το project αυτό.

- ...

- Δεν σου το ζητάω εγώ. Το Ξέρεις διάολε. Εσύ μου το ζητάς. Εγώ απλά μεταφέρω τη Σκέψη σου. Την κάνω Φωνή, να ακουστεί. Νιώθω ότι μου ζητάς Βοήθεια, όχι για να προχωρήσει το Project ούτε καν το Βιβλίο... Μου ζητάς Βοήθεια για να ελέγξουμε το δίκτυο. Να σιγουρευτούμε, πριν σηκώσουμε το Ρελέ ότι, δε θα υπάρξει επόμενη φορά.

- ...

- Εσύ είσαι αυτός που μου μίλησε για τους Διακόπτες. Ξέρεις πολύ καλά το πώς λειτουργούν. Το τελευταίο που θέλουμε αυτήν τη στιγμή, είναι το να αναγκαστεί κάποιος, να γυρίσει το Διακόπτη. Κι όχι κάποιος από εμάς... αλλά κάποιος που θα δει πως οι ασφάλειες που χρησιμοποιούμε, δεν είναι και τόσο ασφαλείς...

- ...

- Μίλα! Έχω διαλυθεί μέσα μου. Η σιωπή σου αυτήν τη στιγμή με κάνει κομμάτια. Αυτή η εργασία είναι πολύ σημαντική για εμένα. Πες με τρελή. Πες ότι μου έχει γίνει εμμονή, επειδή ανακαλύπτουμε συνεχώς πράγματα. Ακούω όμως τη Σκέψη σου. Το καταλαβαίνεις πως δε μπορείς να κρυφτείς;

- ...

- Αντιλαμβάνομαι πως σε προβληματίζει το ότι, με το παραμικρό, η θεωρία σου επιβεβαιώνεται. Ξανά και ξανά. Ότι οι ασφάλειες πέφτουν η μια μετά την άλλη, κάθε φορά που ξενυχτάμε στο εργαστήριο. Κι ενώ, μετά από αυτό που έγινε σήμερα, θες να μου ζητήσεις να περιμένουμε λίγο, μέχρι να ελέγξουμε το δίκτυο, κάθεσαι και δίνεις εντολές.

- ...

- Γιατί βάζεις λόγια στο στόμα μου, μου λες; Γιατί δεν το ζητάς;

- Έχεις δίκιο...

- Πάντα!

- Όχι πάντα... Απλά. Αυτήν τη φορά, έχεις δίκιο. Μετά από αυτό που συνέβη σήμερα, θα πρέπει να ξοδέψω λίγο χρόνο μέχρι να σιγουρευτώ ότι το δίκτυο είναι εντάξει. Αν συνεχίσουμε με αυτό το ρυθμό, πολύ πιθανόν, να ξαναπέσει η ασφάλεια. Ή ακόμα χειρότερα, να χρειαστεί να λειτουργήσει κάποιος Διακόπτης...

- Αφού λοιπόν το ξέρεις... γιατί όλη αυτή η ιστορία; Γιατί η σιωπή;

- Πες το αδυναμία. Πρώτη φορά δουλεύω παράλληλα, δυο τόσο δυνατά Projects. Και τα δυο γεμάτα προκλήσεις. Γεμάτα συμπεράσματα. Γεμάτα νέες Ερωτήσεις.

- Ναι. Ξέρω. Είχες ήδη ξεκινήσει άλλο Project πριν από αυτό. Απλά, ετούτο εδώ, προέκυψε στη διαδρομή.

- Ναι. Στη διαδρομή. Κάποιοι, τη διαδρομή, τη λένε και ταξείδι. 

- Τί θέλεις να σου πω αυτήν τη στιγμή;

- Ω, τίποτα. Τίποτα. Είχες δίκιο πριν. Απλά, έπρεπε να σου είχα πει για το ρελέ που έπεσε, πριν έρθεις στο εργαστήριο. Ξαφνιάστηκα όμως. Αν και θα έπρεπε να το περιμένω. Θα σου το έλεγα αλλά... 

- Αλλά, τί;

- Αλλά, τη δεύτερη φορά που κτύπησες σήμερα το κουδούνι, το μόνο που ήθελα ήταν το να σου ζητήσω να βάλεις ένα χεράκι, να συμαζέψουμε όπως-όπως και να συνεχίσουμε.

- Κι εγώ θα ήθελα να συνεχίσουμε. Διαβάζω όμως τη σκέψη και την ανησυχία σου. Κι αυτό που με τρομάζει, όσο περνά η ώρα, είναι η σκέψη πως, αυτή η ανησυχία σου ίσως οφείλεται σε Γνώση. Σε μνήμη κι όχι προαίσθημα. Γιατί, οι θεωρίες επιτρέπουν ένα ποσοστό απόρριψής των. Η Γνώση όμως... είναι αμείλικτη.

- Είναι.

- Μήπως είναι φόβος;

- Όχι. Σίγουρα. Σε ετούτο το στάδιο πλέον, μπορώ να τον ξεχωρίζω. Απλά, το πρωί που δούλευα πάνω στο άλλο, στο δικό μου Project, κάποια στιγμή, άγγιξα ένα από τα δικά μας βύσματα σε λάθος επαφή. Ήρθε ακαριαία. Ευτυχώς μεν, αλλά...

- Μην το κουράζεις.

- Δε χρειάζεται να προσπαθήσω και πολύ. Κουρασμένο είναι και κάνω τα πάντα για να το συνεφέρω.

- Δεν είναι και τόσο χάλια το εργαστήριο. Παλεύεται. Τί θες να κάνω;

- Για την ώρα τίποτε. Πρέπει να τρέξω το διαγνωστικό και να περιμένω τα αποτελέσματα. 

- Εσύ ξέρεις.

- Ναι. Μάλλον.

- Τελικά, ο ρελές αυτός, δικός μας είναι;

- Όχι. Αυτός ελέγχει τα δικά μου μηχανήματα. Απλά, για να τον αλλάξω και να ελέγξω το κύκλωμα, θα πρέπει για κάποιο διάστημα να κλείσω ένα τμήμα κι από το υπόλοιπο  Project.

- ΕΝΑ πράγμα που μου τη δίνει, είναι το να επαληθεύονται οι θεωρίες σου...

- Αυτό μας σώζει.

- ...όπως και το να έχεις δίκιο.

- ΔΥΟ πράγματα λοιπόν.

- ...και να 'ταν μόνο δύο.

...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...", Εκδόσεις ΒΥΘΟΣ, 2013 

* Εγώ; Βάζω την Άβυσσο... (3)

- Γεια... Άργησα;
- ...να πω τώρα, Μισή Ζωή;
- Περίμενες πολύ;
- Όχι, πριν λίγο γεννήθηκα.
- Ποιος ήταν ο τύπος;
- Ποιος;
- Αυτός που σου φώναζε πριν έρθω.
- Α... τίποτα.
- Πώς τίποτα; Σε ενοχλούσε;
- Όχι... όχι, κάθε άλλο. Μου έδωσε κάποια κομμάτια μου. Απλά.
- Κομμάτια; Μήπως έκανε και κάποια Σκέψη;
- Χα, χα! Όχι. Σκέψη; Ο Φοίβος; Όχι... απλά, μου έδωσε κάποια κομμάτια...
- Φοίβος; Κομμάτια; Απλά;
- Ναι.
- "What's in for him" ...που λένε και στο χωριό μου;
- Μπα... τίποτα. Μόνο, ένα Ταξείδι.
- Οι δυο σας;
- Ζηλεύεις;
- Πώς σου ήρθε αυτό; Πώς θα μπορούσα; Για ποιο λόγο; Συνεργάτες είμαστε. Απλά.
- Ναι... το ξέρω. Συνεργάτες.
- Να ρε συ... σε περίπτωση που φεύγατε οι δυο σας για ταξείδι, θα έμενε πίσω το project μας. Αυτό είναι όλο.
- Όλο;
- Ναι. Όλο. Μάλλον.
- Όχι. Αν και δελεαστικό, το ταξείδι που μου πρότεινε, δεν θα το κάνω. Αν μη τι άλλο, όχι τώρα.
- Κι αφού ήταν δελεαστικό... γιατί όχι;
- Γιατί η προϋπόθεση ήταν... να το κάνω μόνη.
- Μόνη; Σου προσέφερε ένα ταξείδι... για πάρτη σου; ΚΑΙ σου έδωσε τα κομμάτια σου ΚΑΙ ταξείδι από πάνω; Δεν καταλαβαίνω...
- Μην τρελαίνεσαι... Το Ταξείδι θα το πλήρωνα εγώ. Το αντάλλαγμα για τα κομμάτια ήταν το, να κάνω ένα Ταξείδι μόνη μου, με δικά μου Έξοδα.
- Με χάνεις... Δεν καταλαβαίνω, ειλικρινά. Ήθελε να σε στείλει κάπου μόνη, προκειμένου να σου δώσει τα κομμάτια σου; 
- Όχι. Μην το κουράζεις... Τα κομμάτια μου, μου τα έδωσε έτσι κι αλλιώς. Το Ταξείδι είναι στη διακριτική μου ευχέρεια...
- Πολύ γενναιόδωρος αυτός ο Φοίβος...
- Είναι. Μην το γελάς. Με τον τρόπο του. Δίνει ό,τι έχει. Όχι όμως ό,τι θέλω.
- Και για πού είναι το Ταξείδι;
- ... θα κάτσουμε εδώ ή θες να πάμε κάπου αλλού;
- Πάμε κάπου αλλού.
- Πώς ήταν η μέρα σου;
- Μια βόλτα στο δάσος έκανα. Είναι ωραία αυτήν την εποχή. Απορώ πως δεν έρχεται πολύς κόσμος, αφού...
- Ο περισσότερος Κόσμος βλέπει μόνο το πρώτο δέντρο... Το ξέρεις.
- Ναι... Έχεις δίκιο.
- Αυτό μόνο; Μια βόλτα στο δάσος;
- Ναι... κάθισα σε ένα ξέφωτο και χάζεψα λίγο τις πεταλούδες. Τελείωσα κι ένα βιβλίο που είχα αρχίσει να διαβάζω πριν λίγο καιρό. "Πρόσκληση σε Δείπνο", του Hermes Quant.
- Καλό;
- Περίεργο. Τί να σου πω! Ακόμα πιο περίεργο ήταν το ότι, κάποιος είχε σκίσει το τελευταίο Κεφάλαιο! Το πιστεύεις; Οπότε, το "τελείωσα" είναι μάλλον σχήμα λόγου.
- Ολόκληρο Κεφάλαιο; Σκισμένο ή δεν το είχαν τυπώσει;
- Όχι. Σκισμένο! Ζήτησα από το βιβλιοπωλείο, να μου πουν αν έχουν άλλα αντίτυπα. Μάντεψε...
- ...είχες το τελευταίο;
- Όχι. Όλα σκισμένα! Σε όλα τα βιβλία, το τελευταίο Κεφάλαιο ήταν Σκισμένο! Θα μπορούσε να είναι και διαφημιστικό κόλπο... σε κάποια τρελή version αυτού που ζούμε... αλλά δε σταμάτησα εκεί. Το έψαξα και στο internet...
- Και;
- Έτσι κυκλοφόρησε το βιβλίο... Το πιστεύεις; 301 αντίτυπα. Μόνο! Αριθμημένα! Όλα έχουν σκισμένα τα τελευταία εννέα φύλλα τους! Αδιανόητο!
- Κι εσύ; Ποιο αντίτυπο έχεις;
- Το τέταρτο. Τί σημασία έχει;
- ...
- Ώχου! Όρεξη έχεις! Μην αρχίσεις πάλι!
- Κοίτα... δε χάθηκε κι ο κόσμος! Ένα βιβλίο στα τόσα! Ξεκίνα κάποιο άλλο.
- Όχι! Θέλω να ξέρω τί έγινε! Πρέπει! Θέλω να μάθω πώς τελειώνει!
- Δε μου λες; Χωρίς πλάκα τώρα... Τί εμμονή είναι αυτή;
- Δεν καταλαβαίνεις! Αν το διάβαζες κι εσύ μέχρι εκεί... απλά, δε θα άντεχες να μη μάθεις!
- Ε, πάρε τηλέφωνο τον κύριο Quant! Αχαχαχααα!
- Έχω κάτι καλύτερο στο μυαλό μου... Το δούλευα καθώς ερχόμουν εδώ.
- Για πες;
- Θα γράψω και θα δημοσιεύσω το τέλος, Εγώ! Χα!
- Τρελάθηκες; ...ακαδημαϊκή η ερώτηση. Μην το βασανίζεις... Τρελάθηκες!
- Όχι. Θα γράψω το τέλος όπως το θέλω εγώ... θα το δημοσιεύσω... κι έτσι θα προκαλέσω τον εκδοτικό οίκο ή και τον ίδιο το συγγραφέα, να πάρουνε θέση. Χα!
- Το ξέρεις ότι, αυτό είναι επικίνδυνο, έτσι;
- Δεν είναι.
- Ξέρεις πολύ καλά πως, όταν αυτοσχεδιάζεις πάνω σε ένα σενάριο... τα πράγματα μπορεί να πάνε εντελώς λάθος.
- Ή εντελώς σωστά.
- Αυτά που περιγράφει ένα σενάριο, είναι πάντα σωστά.
- Λάθος! Μισή αλήθεια ίσον λάθος... Στο σενάριο, περιγράφεται πάντα η συντομοτέρα των Οδών. Από κει και πέρα, αυτοσχεδιάζοντας... μπορεί μεν να παρεκκλίνεις της πορείας σου... αλλά στο ίδιο σημείο βγαίνεις. Το ξέρεις ΚΑΙ αυτό.
- Ναι, το ξέρω...

- Τί λες;
- Τί να πω... Κάνε το.
- Όχι... δεν κατάλαβες. Θέλω τη βοήθειά σου.
- Για να σε βοηθήσω, θα πρέ-...
- Σκάσε. Θα αφήσω τα πάντα ανοικτά από σήμερα κιόλας... Μπες και πάρε ό,τι θες. Διάβασέ το κι εσύ. Να κάνουμε πρόβα και τους διαλόγους. Να το πάμε μέχρι και το προτελευταίο Κεφάλαιο... και μετά να το δούμε το θέμα από-...
- ...επιστημονικής απόψεως. Ναι, καλά. Ούτε που να το-...
- Το 'ξερα ότι θα συμφωνούσες!
- Ναι... τι διάλο συνεργάτες είμαστε;
- Έχεις ένα περίεργο χαμόγελο σήμερα. Κι αυτό, ο... Φοίβος σου το έδωσε;
- Όχι. Πώς θα μπορούσε! Απλά... χάρηκα που σε είδα χτες το βράδυ και το φόρεσα πρωί πρωί...

- Μα... δε συναντηθήκαμε χτες.
- Δεν είπα 'συναντηθήκαμε'...











...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...", Εκδόσεις ΒΥΘΟΣ, 2013 

* Εγώ; Βάζω την Άβυσσο... (2)

- Hey! Να που ξανασυναντιόμαστε! Πώς πας; Με θυμάσαι;

- ...

- Έλα ρε, ο Φοίβος είμαι! Ειλικρινά τώρα... δε με θυμάσαι;

- ...

- Έρχομαι σχεδόν κάθε μέρα εδώ. Ελπίζοντας πως θα σε ξαναδώ. Είχα αρχίσει να χάνω κάθε ελπίδα μα, να 'σαι πάλι!

- Φύγε!

- Έ;

- Είπα, φύγε! ΤΩΡΑ!

- Δε μου λες... Πας καλά κοπελιά;

- Φύγε. Τώρα! Δυο λέξεις. Δυο λέξεις είναι, διάολε... ΔΥΟ! Ποια από τις δυο δεν καταλαβαίνεις;

- Κοίτα να δεις... μπορεί την προηγούμενη φορά να σου επέτρεψα το υφάκι... αλλά δεν ήταν από φόβο. Εντάξει; Ήθελα και στο επέτρεψα.

- ΦΥΓΕ σου λέω! ΦΥΓΕ!

- Χαλάρωσε. Αν δε γουστάρεις κάτι... αν σε χαλάει κάτι, κάνε την εσύ. Ήρθα και θα μείνω.

- Φύγε Φοίβο! Φύγε σου λέω!

- Πρώτον... και μαχαίρι να κρατάς κοπελιά... δε με λένε Στέλλα. Δεν το κουνάω από εδώ.

Και Δεύτερον, πώς το έπαθες και με αποκάλεσες με το όνομά μου;

- ...

- Έχει περάσει η ώρα... δε θα πίνεται άλλο ο καφές σου. Να κεράσω ποτάκι;

- Μόλις ήρθα. Εκτός αυτού, περι...

- Ναι... ξέρω. Περιμένεις παρέα. Μόνο που η παρέα σου δε θα έρθει απόψε.

- Χα... και που το ξέρεις;

- Ξέρω κι άλλα. Δυο πακέτα τσιγάρα στο τραπέζι. Το ένα πάνω στο άλλο. Έντεκα γόπες καπνισμένες μέχρι το φίλτρο, στο σταχτοδοχείο... Είσαι σίγουρη πως ήρθες μόλις τώρα;

- Ξέρεις κι άλλα έξυπνα να πεις;

- Ναι. Το κραγιόν στις γόπες είναι ίδιο με αυτό που φοράς... Με ό,τι έχει μείνει στα χείλη σου τέλος πάντων.

- Άει στο...

- Ώ, θα πάω... αργότερα όμως. Πώς σε λένε τελικά;

- Στρίβε. 

- Άσε να μαντέψω... Λυδία. Κι όμως, θα έπαιρνα όρκο πως σε λένε Δειλία.

- Πώς διάολε; Πώς; Πώς το κάνεις αυτό; Με παρακολουθείς;

- Ωραία αλυσίδα φοράς. Δειλία... 

- Λυδία με λένε... Κοίτα, μην αρχίσεις το ίδιο κόλπο με το δικό μου. Δε λέει... Πάλιωσε...

- Κι όμως, στην αλυσίδα, γράφει Δειλία. 

- Λυδία γράφει και το ξέρεις.

- Κι όμως... τα πάντα πάνω σου φωνάζουν, Δειλία.

- Τί θες Φοίβο; Δεν το βλέπεις πως είμαι αλλού; Έρχεσαι από το πουθενά, πρώτα την επετείς και τώρα απαιτείς την αποδοχή, δεν προσφέρεις το παραμικρό, πέρα από φτηνιάρικες ατάκες και έχεις το θράσσος να ζητάς, τί; Τί διάολε; Τί θες από εμένα; Φύγε! Φύγε σου λέω! ΤΩΡΑ!

- Άκου, Δειλ...

- ΛΥΔΙΑ!

-...λία. Ξέρεις πως, όσο και να φωνάξεις, δεν πρόκειται ούτε να σε φοβηθώ ούτε να σε ακούσει και κάποιος άλλος. Όπως ξέρεις πως και να σε ακούσει, δε πρόκειται να σε "βοηθήσει" να με ξεφορτωθείς...

   Γιατί αυτοί που ακούνε... ακούνε επειδή είναι συντονισμένοι. Κι όσοι είναι συντονισμένοι, ξέρουν. Ξέρουν τί πρέπει να κάνουν. Κι αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να κοιτάξουν τη δουλειά τους. Δειλία...

- Σκάσε! ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ! Φύγε!

- Α, παπα... Τόση λύσσα; Μήπως με φοβάσαι; Μήπως με φοβάσαι κοπελιά; Μήπως, όλο αυτό το υφάκι στην πρώτη μας συνάντηση ήταν επειδή φοβόσουν ότι θα υπάρξει δεύτερη;

   Μα, δε νομίζω... Αν φοβόσουν κάτι τέτοιο, δε θα ξαναρχόσουν εδώ... Και ξέρω... πως σήμερα, ήρθες με την ελπίδα να με βρεις. Έτσι δεν είναι;

- ...

- Ω, ναι... Έτσι ακριβώς είναι! Και τώρα που ξανασυναντιόμαστε, με διώχνεις;

Τί και ποιον ακριβώς διώχνεις Δειλία; Αφού με αναζητάς. Για ποιο λόγο με διώχνεις;

- Με πονάς. Με πονάς Φοίβο! Άφησέ με ήσυχη. Άφησέ με!

- Δειλία, από την πρώτη κι όλας στιγμή, σου είπα ποιος είμαι και τί θέλω. Ήμουν ξεκάθαρος απέναντί σου. Καθαρός σαν Κρύσταλλο!

- ...

- Ώ θεοί! Αυτό είναι! Ήμουν καθαρός σαν κρύσταλλο! Αυτό φοβάσαι! Είδες την αντανάκλαση της μορφής σου πάνω μου! Γι αυτό με διώχνεις την ίδια στιγμή που με ζητάς!

Γι αυτό!

- Πάψε! Φύγε! Σε μισώ! ΣΕ ΜΙΣΩ!

- Χαχαχα... Μα το ΔΙΑ... αρχίζω να το ΔΙΑσκεδάΖΩ!

- ...

- Κουτό παιδί! Μα, τί νόμιζες; Δεν θα καταλάβαινα; Δεν είσαι δα και τόσο καλή όσο θέλεις να δείχνεις. Ούτε και τόσο καλή όσο σου επιτρέπω να δείχνεις. Ξέρεις... όσο περνά η ώρα σκέφτομαι να άρω την απόφασή μου να σου δώσω κι άλλη ευκαιρία. Την προηγούμενη φορά, μου είχες πει ότι το Λίγο σου Κοστίζει.

   Τελικά... είχες δίκιο! Το Λίγο σου κοστίζει όντως πολύ...

...πολύ περισσότερο από όσο πραγματικά αξίζει!

- ...

- Έλα... έλα. Άσε το δάκρυ σου να κυλήσει. Άσε το να γίνει χείμαρος να καθαρίσει την ψυχή. Ίσως να καθαρίσει και την εικόνα. Δεν είναι κακό ούτε και ντροπή να χάνεις μια μάχη.    Εσύ το λες Άβυσσο και θες να βουτήξεις μέσα της βαθειά. Να τη γνωρίσεις. Να μάθεις. Να βρείς και να ρουφήξεις όλα τα χρώματα μέσα από το Μαύρο.

   Εγώ το λέω Πόλεμο. Να δίνω Μάχες σώμα με σώμα. Να δίνω στον εχθρό μορφή που να μου μοιάζει. Και να τον πολεμάω με όλη μου τη δύναμη. Να με πολεμάω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου! Μέχρι να με νικήσω. Ή να με νικηθώ...

- ...

- Ξέρεις, Δειλία; Παίρνοντας όλα τα χρώματα από το Μαύρο του Βυθού σου... και κάνοντάς τα δικά σου... συνειδητοποιείς τί συνεπάγεται, ε; Όταν ντυθείς όλα τα χρώματα που βρήκες εκεί κάτω, Μαύρη θα γίνεις πια ΕΣΥ! Λευκή, θα 'ναι η Ψυχή σου.

Δε δείχνεις να 'σαι έτοιμη να κάνεις κάτι τέτοιο.

- Πάψε. Πάψε Φοίβο... να χαρείς! Σε ικετεύω! Πάψε!

- Να υποθέσω πως το "Πάψε" είναι καλύτερο από το "Φύγε", ε;

Τώρα το αντέχεις να είμαι εδώ... φτάνει να μη μιλάω;

- Μη Φύγεις! Δε θέλω να φύγεις! Σε έχω ανάγκη Φοίβο! Σε έχω ανάγκη!

- Δειλία, την προηγούμενη φορά, με είχες ρωτήσει τί βάζω... θυμάσαι;
Μου είπες πως, εσύ βάζεις την Άβυσσο... τί έχω εγώ να βάλω...

   Εγώ βάζω τον Πόλεμο. Είναι αρκετός; Σου φτάνει;

Πόλεμο με τους Δαίμονες. Τους Μέσα και τους Έξω. Τους Πάνω και τους Κάτω. Μάχη Σώμα με Σώμα, αντικρυστά. Να σκίζονται οι σάρκες. Να τρέχει το αίμα, να κυλά, να βάφεται το χώμα. Κραυγές ωσάν τον άνεμο να σπέρνουνε τον τρόμο, σε όποιον τολμά να αντισταθεί μπρος στο δικό μου νόμο.

Αν το 'χεις, ακολούθησε. Αν πάλι όχι, πες το.
   
   
Μόνο, Δειλία, μη με κατηγορείς. Γιατί, είμαστε το ίδιο.
  Απλά, σύ ψάχνεις Μαύρο στο βυθό κι εγώ Μέσα στον Ήλιο.

...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...", Εκδόσεις ΒΥΘΟΣ, 2013

* Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...

- Γειά! Μπορώ να κάτσω;

- Περιμένω παρέα.

- Έ, μέχρι να έρθει η παρέα.

- Δεν προλαβαίνεις. Θα έρθει σε Λίγο.

- Αυτό το λίγο, μου αρκεί.

- Κοστίζει το Λίγο μου...

- Πόσο;

- Δυο περιουσίες... κι άλλη μια.

- Χαχαα! Καλό! Το ξέρω αυτό το τραγούδι.

- Το Ξέρεις;

- Ναι.

- Σε ποιον το έχεις τραγουδήσει;

- Τί εννοείς "τραγουδήσει"; Σε κανέναν!

- Πώς λες τότε ότι, το Ξέρεις;

- Το έχω ακούσει εννοώ. Πολλές φορές.

- Κι εμπιστεύεσαι ό,τι ακούς ώστε να λες πως, το Ξέρεις;

- Μυστήρια είσαι... Να κάτσω;

- Δεν θέλω πολλά πολλά  με Αγνώστους.

- Έχεις δίκιο... Με λένε Φοίβο...

- Χα! Πρώτον... το γιώτα, τί το θες; Και δεύτερον... θα μου έκανε κλικ αν σε λέγαν Έφηβο...  ή Άφοβο, έστω.

- Ώχου! Εσένα πώς σε λένε;

- Δεν έχεις κερδίσει ακόμα το δικαίωμα να μάθεις.

- Ά, δεν είσαι δίκαιη! Εγώ...

- ...και μόλις το'χασες!

- Τελικά, να κάτσω;

- Παραμένεις Άγνωστος...

- Μα...

- Μισό! Πάψε! Πάψε πια!

Κοίτα γύρω σου... Πόσοι από αυτούς σε Ξέρουν;

- ...

- Πόσοι;

- ...κανείς. Μόνο εσύ.

- Δεν σε ξέρω Φοίβε. Μόνο το όνομά σου ξέρω κι αυτό επειδή το λες εσύ. Δεν είδα δα και καμιά ταυτότητα...

- Να στη δείξω άμα δεν με πιστεύεις...

- Εσύ την έφτιαξες;

- Μυστήρια είσαι! Όχι βέβαια! Μου την έδωσαν! Επίσημη! Νόμιμη!

- Σου την έδωσαν; Άλλοι; Κι εσύ την δέχτηκες; Την υιοθέτησες...

- Τί εννοείς; Πού το πας;

- Φόβο σε λένε. Το γιώτα τί το θες;

- Φοίβο λέμε.

- Δεν λέμε. Λένε. Εσύ απλά, το δέχτηκες. Κι επειδή εμένα δεν μ' αρέσει... θα σε λέω Φόβο από εδώ και πέρα. Σου πάει. Είναι αυτό που είσαι.

- Στο όρθιο θα τη βγάλουμε; Να κάτσω;

- Παραμένεις Άγνωστος...

- Να σου πω κι άλλα για μένα... Να με μάθεις.

- Περιμένω παρέα σου είπα.

- Τί παρέα επιτέλους;

- Τον Πόνο, το Όνειρο και τη Γνώση...

- Έ;

- Έχεις να προτείνεις κάτι άλλο; Έχεις να μου προσφέρεις κάτι, ώστε να αφήσω ολόκληρη περιουσία να χαθεί; Εγώ βάζω την Άβυσσο... Εσύ, τί βάζεις;

- Έεε... Ταξείδια... Ταξείδια σε θάλασσες αγριεμένες. Σε όλη τη Γη. Όπου μου πεις.

- Πόσο Βαθειά μπορείς να με πας Φόβε;

- Φοίβο ντε!

- Πάψε! Πόσο βαθειά;

- Μυστήρια είσαι! Τί βαθειά; Δεν έχω ντε και κάνα υποβρύχιο! Ταξείδια σου είπα. Στην άγρια θάλασσα. Σε όποια από τις πέντε θες! Τις έχω δαμάσει όλες...

- Χα!

- Τί θα γίνει τώρα; Να κάτσω;

- Άσε, μια άλλη φορά. Περιμένω παρέα σε λίγο.

- Τί λες για την άλλη Δευτέρα; Μια δευτέρα ευκαιρία;

- Θα βρέχει.

- Μυστήρια είσαι! Ποιος σου το 'πε ότι θα βρέχει;

- Δεν περιμένω να μου πει κάποιος το πότε θα βρέξει. Βρέχει όποτε θέλω Εγώ...

Κι ο ήλιος βγαίνει όποτε νιώθω δυνατή να μοιραστώ το Φως του.

- Νόμιζα πως, όταν δέχεσαι το Φως του Ήλιου, γίνεσαι δυνατός όπως και να 'χει...

Ο Ηλιος δίνει Ζωή... έτσι λένε.

- Ω, ναι... δεν είπα το αντίθετο.

- Τότε; Τί;

- Ο Ήλιος, για να δώσει σε κάποιον Φως, θα πρέπει να το στερήσει από κάποιον άλλο. Έτσι είναι η συμφωνία. Για να δεχθώ λοιπόν το Φώς του... θα πρέπει να είμαι έτοιμη να σηκώσω το βάρος του Σκοταδιού που, θα σκεπάσει κάποιον άλλον.

Δεν είμαι έτοιμη ακόμα.

- Άρχισες να κάνεις μεγάλες προτάσεις. Με μπερδεύεις.

- Εσύ με μπερδεύεις μάλλον... με κάποια άλλη. Ίσως εκείνη που πλατσούριζε στην άκρη της Λίμνης... στα ρηχά.

- Δεν υπάρχει άλλη. Δεν υπάρχει καν Λίμνη. Μόνο κάτι απόνερα... από τη βροχή μάλλον, μαζεμένα... Και, να σου πω την αλήθεια; Ούτε που θυμάμαι.

- Σε πιστεύω, Φόβε. Σε πιστεύω.

- Μη με ξαναπείς Φόβο! Φοίβος είναι το όνομά μου!

- Δε χρειάζομαι πλέον να σε αποκαλώ με το όνομά σου. Απλά και μόνο με το χαρακτηριστικό σου. Κι όχι αυτό που προκαλείς. Αλλά αυτό που είσαι. 

- ...

- Ήρθε η παρέα μου. Πρέπει να φύγω. Θα σου έλεγα να έρθεις μαζί μας μα...

- Με δουλεύεις; Δε βλέπω κανένα!

- Τί να δεις φτωχέ μου; Τον Πόνο, το Όνειρο και τη Γνώση; Αυτά τα νιώθει κανείς... δεν τα βλέπει. Έχεις την εντύπωση πως, αυτοί που αποκαλούμε "Tυφλοί", δεν Πονούν, δεν Ονειρεύονται, δεν Γνωρίζουν... επειδή δεν Βλέπουν;

- Δε θα με συστήσεις;

- Δώσε μου ένα καλό λόγο για να το κάνω, Φόβε...

- ΛΟΙΠΟΝ! ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ! ΦΟΙΒΟ ΜΕ ΛΕΝΕ! ΦΟΙΒΟ!

- Όντως... μπορεί να είναι κι η τελευταία φορά. Που με ακούς.

       Σου ζήτησα έναν καλό λόγο για να σε συστήσω στην παρέα μου κι εσύ ύψωσες τη φωνή σου, θυμίζοντάς μου και πάλι το όνομά σου. Νομίζω πως, για την ώρα, το όνομά σου, το Εγώ σου και μόνο αυτό, σου είναι αρκετό... Φοίβε.

       Για να αποκτήσεις μια παρέα σαν και τη δική μου... θα πρέπει να ξεκινήσεις να σκάβεις! Να σκάβεις τη λακούβα με τα απόνερά σου. Και να τη σκάψεις τόσο βαθειά, μέχρι που ο Ουρανός να μοιάζει με μια μακρινή φωτεινή κουκίδα σαν κοιτάς ψηλά... και τότε, Φοίβε, να αρχίσεις να κλαις. Να κλαις μέχρι να γεμίσει η λακούβα σου με δάκρυ... και μέσα στο δάκρυ σου αυτό, να κολυμπήσεις μέχρι να αναδυθείς στην επιφάνεια...

       Κι αν ποτέ φτάσεις εκεί... σαν κοιτάξεις γύρω σου, θα δεις τη Λίμνη. Και θα ξέρεις πως σου ανήκει. Θα είναι η δική σου Λίμνη. Και τότε θα γνωρίσεις την παρέα μου...

Κι ίσως τότε, να σου πω το όνομά μου.

Άααχ, κουτό παιδί... το γιώτα, τί το θες;

...απόσπασμα από τη ζωή της Θεοδώρας Ζαφειρίου, "Εγώ; Βάζω την Άβυσσο...", Εκδόσεις ΒΥΘΟΣ, 2013