Me? I’m bringing The Abyss…

- Hey! May I sit?

- I’m expecting company.
- So? Until your company comes...
- Not enough time. They’ll be here shortly.
- Your “shortly” is enough for me.
- My “shortly” costs…
- How much?
- Two fortunes… plus one more.
- Ha! Noice! I know that song.
- You Know it?
- Yes.
- Whom have you sung it for?
- What do you mean “have sung it for”? No one!

- Then, how dare you claim you Know it?
- I mean… I’ve heard it. Listened to it so many times.
- And… you trust what you hear that much, so you dare say you Know it?

- You’re weird… Can I sit?
- I don’t wanna have much with Strangers.
- You’re right… they call me Phoebos.
- Ha! First of all… why do you spell it with an ‘e’? And second, it would click more if they called you Ephoebos (1)… or Aphobos (2), at least.
- Fucking hell! What’s your name?
- You haven’t earned the right to know my name yet.
- Hey! You’re not fair! I…
- …aaand you just lost the right to!

- Anyway… can I sit?
- You're still a Stranger…
- But…
- Hold on! Shut up! Shut the fuck up already!
Look around you… How many of these people Know you?
- (…)
- How many?
- No one. Only you.
- I do not Know you, Phoebos. I only know your name and this is only because you said so. It’s not like I have seen an ID or something…
- I can show it to you, if you don’t believe me…
- Did you make it? Your ID… did you make it yourself?
- You are weird! Of course not! It was given to me! It’s Official! Valid!
- Oh, so... it was given to you? By others? And you accepted it? You adopted it…
- What do you mean? Where are you going with this?
- Your name is Phobos (3). Why do you spell it with an ‘e’?
- I said it’s Phoebos!
- No… you didn’t. They said so. You simply accepted it. And, since I don’t really like that one… I will call you Phobos from now on. Suits you better. It is what you really are anyway.

- Will you have me standing here forever? May I sit?
- Still a Stranger…
- Let me tell you more about me… So you know who I am.
- I told you, I’m expecting company.
- Oh, what company, for fuck’s sake?
- Pain, Dream and Knowledge…
- Huh?
- Have you got anything better to recommend? Can you offer me something that will be worth letting such a fortune go? I’m bringing The Abyss to the table… What do you have to offer?
- Errr… Journeys… Journeys in the wild Seas. All over the Earth. Wherever you tell me.
- How Deep can you take me, Phobos?
- It is Phoebos!
- Shut up! How Deep?
- Oh, you are weird! What do you mean deep? It’s not like I have some fucking submarine! I said Journeys. In the wild Sea. Any of the Five Seas you want! I have tamed them all…
- Ha!

 

- What now? May I sit?
- Nah, leave it for some other time. I’m expecting company, shortly.
- How about next Monday? A second chance?
- It will be Raining.
- Oh, you are weird! Who told you it’s gonna rain?
- I’m not expecting anyone to tell me when it rains. It rains when I say so… and the Sun comes out one when I feel strong enough to share his Light.
- I thought that when you receive the Sun’s Light you become strong, regardless… Sun gives Life… so they say.
- Oh, yes… There's no argue.
- Then? What?
- For Sun, in order to give his Light to someone, he needs to take it away from someone else. This is the agreement. This is how it works, poor kid. For me, to accept his Light… I must be ready to lift the weight of the Darkness that will fall onto someone else. I am not ready yet.

- Oh, now you’re making long sentences. You confuse me.
- No, you got me confused… with someone else, apparently. Perhaps, the one who was splish-splashing by the Lakeside… in the shallows.

- There is no one else. There's not even a Lake. Just mud waters from the rain, I reckon and, honestly? I cannot even remember.
- I believe you, Phobos. I do believe you.
- Don’t you ever call me Phobos again! My name is Phoebos!
- Oh, I don’t have to call you with your name anymore. Only with what defines you. Of course, not because you cause fear to others. But, because that’s who you are.
- (…)

- Hey, my company is here. I gotta go. I would ask you join us but…
- You fucking kidding me? I don’t See anyone!
- What do you expect to see, my poor child? Pain, Dream and Knowledge? These things are to be felt… not seen. Do you really think that the ones we call “blind” don’t feel any Pain, they don’t Dream and they don’t Know… just because they don’t See?
- Fair enough… Won’t you introduce me then?
- Gimme a damn good reason to, Phobos…
- ENOUGH! FOR THE LAST TIME, MY NAME IS PHOEBOS! PHOEBOS!

- Indeed… this might be the last time, actually. The last time you hear from me.
I asked you give me a really good reason to introduce you to my friends and, all you did was raise your voice, only to remind me of your name once more. I think that, for the time being, your name, your Ego and your ego alone, is enough for you… Phoebos with an ‘e’.

If you wanna have a company like my friends… you better start digging, motherfucker! Start digging that fucking pothole of yours, with the mud waters. And make sure you dig a well so deep, that the Sky will seem like a tiny dot when you look up…
Then, and only then, Phoebos with an ‘e’, start crying, motherfucker. Cry your guts out and don’t you fucking stop until your pitiful well overflows with your tears, so you can fucking swim your way up…

If you ever make it… if you ever fucking make it to the surface, Phoebos with an ‘e’… and have look around you, only then you will see the Lake. And you will Know that it is yours. It will be your own Lake.
And then, you will earn the right to meet my friends… my company.
Then, I might even reveal my name.

Oh, poor child… why do you spell your name with an ‘e’?

(1) Ephoebos:Teenager

(2) Aphobos: Fearless
(3) Phobos: Fear

….adaptation in English from my “Me? I’m bringing The Abyss”, Aug. 2013

American Honey 'Sting', by Wild Turkey (En)

- “Curses…”, he muttered through his teeth, “Six months already!”, he went on shaking himself as he headed for the living room.

Bullshit... Six months my ass! It’s been longer than that!
He couldn't even remember when the last time he recorded the simplest "Thought" had been.
On his blog, that is. Cuz, he was only good for posting bullshit here and there on social media.

- “Depression and humiliation together…”, he muttered again when he bumped into her. She had heard him whining and had gotten up from her favourite corner of the couch, looking for him to see what he wanted. He walked passed her and returned to his room. Her room, that is.
Or more accurately, the room he used as his room in Her house.
That "Togetherness" was quite expensive, in every sense of the word. So expensive that he hadn't bothered to buy a single bottle of his favourite drink in six months.
As a matter of fact, there was no way he could find it in this country, but he could obviously find something similar. A "Jim Beam Honey" perhaps, or a "Drambuie", at worst.
 
- “Want some wine? A beer? A nice, cold limoncello?”, she countered, looking at the fridge, making the blood in his head boil.

Oh fuck me,… a "Wild Turkey 'American Honey Sting' Turkey" was all he wanted. But, find it where?
Where?
Of course, he knew the answer, “In every liquor store in his other… Homeland”. There.
That’s where he could find it.

Substitutes... Is this what life is all about?
A bunch of substitutes?
Is the best preserved secret of human happiness hiding there? In the fucking Substitutes?
Is it lying inside all the easily accessible ones that, while resembling what one wants, are not exactly what one really needs?
Substitutes and Compromises?
Well, fuck me… maybe that's how it is!

The monster rose up in front of him again... as if it was lurking to pounce on him at the first careless move.
A real monster.
And fierce.
The last 27-inch iMac of its generation, with a clean, white page waiting for his first move.
The pressing of the first key that, would display the first character, on the first text of the year…
Early July, for fuck’s sake!
Early July already!
Six months…
More than six months being sitting still!

And... there he was, eyes closed, pressing the first key.
And the screen didn't change a bit. Not a single dot appeared on the white page, since he had accidentally pressed the Esc key.

- “Ha... escape”, he thought and took another sip of icy water. There, motherfucker! Just water.
Let this be a lesson, since you haven’t bought a single decent bottle of alcohol for ages.

She had various booze in her liquor cabinet but... they were nowhere near what he needed.
Although, he was flirting with the idea of a frozen Southern Comfort, which would hardly bring him any comfort, as he had downed countless litres of it, some thirty years ago and his body couldn't take it anymore. He couldn't even stand the smell of it.

He turned and looked at his shorts, resting on a chair.
The thought of the empty wallet in his rear pocket made him sick to his stomach.
How the hell had he ended up like that? If anything, he hadn't gotten this low back home at any point in his life, while being there.
He felt like a fucking beggar.

Been fucked at some pointless office job, twelve hours a day away from home and getting to the middle of the month without a fucking cent left.
You know... one cent to spare for himself.
How expensive was that "Togetherness"...

He pulled his eyes from the shorts and looked around. In the room.
That painting, with its sentimental value but awful technique and the utterly commercial and 'ostensible' view of the artist, to the gossamer curtain that cut off his view of the ugliness that lied outside, to the half-open door through which he could see beyond, to the kitchen, where his sweetheart had left the lights on again, to the folded ironing board that rested neatly against the tall and heavy, vintage, wooden cabinet…
His eyes stopped on his glass & metal framed desk. Yes, that particular one was actually His. He had bought it Himself with His own money as soon as He set foot back to his birthplace. His first Homeland... which he downgraded to second for several years while living overseas, since the welcoming and the opportunities he was offered there, made him feel that was his real Home.
But now he was back, for the past six months And, fuck me, it felt more alien than any of the other foreign places he had visited in his life.

Done with the day-dreaming, he started pressing more keys.
All the keys... Like a maniac. With fury.
Yet, one of them was about to… melt. The backspace.
Erasing everything he wrote seemed stupid. Childish. Maybe, that’s who he had become.
Pretentious thoughts, questions and answers… like the countless cheesy, idiotic quotes one finds online, supposed to inspire the idiots who cannot think for themselves.
Was he that arrogant? Maybe so. Fuck knows. Fuck cares.
Had he become more pretentious than the artist of the painting on the wall?

Wait a minute! Was this why nothing inspired him for so many months when sitting at his desk? The lack of windows overlooking at parks of green and pink and purple and yellow to rest his eyes upon... except for some artless painting in front of him, a miserable canopy of dying trees on the right and the reflection of the  same miserable canopy on the wardrobe mirror on the left?
How much did he miss his other Homeland, really?


Then it hit him!
Not an answer to all, of course; just a tsunami of questions…
What is a Homeland? What is Home?
Do you have to spell it with a capital H or not?
Is it a place? Another person? Is it an idea, an object?
Someplace you find and settle at?
Someone you find and settle with?
Something that sticks with you and you carry it around for the rest of your life?
Does it stigmatise you and to what extent? Can you un-Homeland yourself if you want to? And I don't mean leaving the place... but to get what that place represents out of your skin, out of your blood. And if yes, what does it take?
Is this “Homeland” tied to something else you're carrying inside?
If you get rid of it… will it also take away from you what’s tied to it?
Or maybe worse, will it also take you with it?


The World Cup was in full swing, there was a match on TV, and he was still fucking around in front of the monster. Writing. Erasing. Writing some more.
To be honest, there’ve been plenty of times when he’s been sitting in front of the monster fucking…
With porn. Or even pictures, still photos. You know... so he could come with his own scenarios.
Ha… come, cum. Whatever.

He raised his reading glasses for a moment.
“Fuck me”, he grumbled. He saw doubles without them.
How the hell did this go so wrong; he, who bragged about his eyesight!
And fucking fate had made it so, that the only job he'd found coming here had him sitting eight straight hours a day in front of a, what else... an iMac. Fucking IT & Tech Support.
He was sick of it already. In fact, the one at work was only 21" and looked so small and tedious compared to his, and the keyboard and mouse were corded, for fuck’s sake; felt like chains. He was getting tired and depressed just by looking at them.

The dizziness after so many hours in front of computers at work was sucking up all his energy and mood to sit and relax on his iMac at home... so, with a heavy heart and in the midst of inspiration, he put the monster to bed and headed for the living room. There. With her.
To their "Togetherness".

I wonder... what does "Together" mean?
Does it mean "next to"?
Close to?
In the same room? Same place?
In the same country?
And, couples who don't live together, ain’t they "Together"?
If nothing else… he knew couples who were cohabiting but hadn't been "Together" for ages.
Is there a chance that, in today’s World, there’s a weapon that only hits people’s "Together"?
Was there a cheaper "Together"? Something more pocket-friendly, if nothing else, yet rich in all other aspects? Was "Together" dependent on money at all?
Nah, of course not. It only crossed his mind cuz he was fucking broke, although he worked hard.
Next to the train station lives a homeless man, whom he meets twice a day. This homeless man always has a kitten in his arms... A white kitten, with whom they always sleep together.
Ha... together.
Yeah, "Together" doesn't require financial comfort.
In fact, that "Togetherness" when he was married only cost him his sanity and energy.

In any case… is there a "Togetherness" where the pay off makes all costs worth spending?


The sound of the videoclip playing in the background still echoed in his ears as he wrote.
As he ‘recorded’ his Thoughts, that is.
For years, he'd found a clip on YouTube that he'd play and relax. Relax his body while his Thoughts were having a party.
"60 minutes of Woodland Ambience”.
Recorded at the Pennsylvania woodlands. A slow stream, rustling leaves and birds.
Natural recording and not one of those sampled ones that play here and there.


He sat on the TV for a while and after an hour or so, decided to follow her to bed.
His night, however, was short.
A rhythmic noise woke him up early. Was it four? Maybe five?
The noise went on until seven in the morning… when she finally woke up, too.
That snoring, for fuck’s sake…


The satellite technician was packing his tools, having finished the inspection within five minutes. He was right on time. Very professional. Explained them the basics, checked the installation, took his measurements and waved them off.


He went back to his room and woke up the monster. Her room, that is.
Or more accurately, the room he used as his room in Her house.

- “Come all the way here, leave so many things behind, for a little bit of togetherness?”
- “This little bit is enough for me…”
- “My little bit costs, you know.”

 
So went a dialogue that he had captured in one of his writings five years ago.
While in his other homeland. Ready to make yet another giant leap. For himself, though; fuck the mankind.
And there he was. There she was.
That "Togetherness", which they enjoyed for so "little" every day, being busy with the things survival dictated.
How prophetic… the motherfucker god of universal trolls that guided his writings!
That "little" he came for, really cost a lot!
- “How much?”
- “Two fortunes, plus another one…”


Once more, he proved he was a prophet… with no apparent profit.
The motherfucker so needed a sip now.
American Honey 'Sting' by Wild Turkey

...excerpt from the book "I found my self a Home that cost me my Throne", by Gr. Krezos

Adaptation in English

Slap!

...and there comes a day you cross paths with someone who has known suffer and pain and loss and sacrifice, to the core of their existence. Someone whose scars are deep enough so, you need to strap your safety gear, should you ever decide to rappel your way down their source and cause.

Someone who is in peace with their demons and regrets and yet, at the same time, allows them to come back and claim bits of their reality, in an ever accelerating roller coaster loop of emotions. Someone who finds the way to heal their wounds, just enough, to win another day.

And there is You. Slothing the streets of your so-called Kingdom, pulling a toy cart full of Whys and Hows and Whens, inside a camouflaged bubble of your own making, stubborn and too thick to recognize your reflection in the mirror on the wall.

Ever complaining for each and every Now, while glorifying your Before, you simply wander for no apparent reason, bitching and swearing like a whore. Making excuses for your lazy ass, knocking yourself down after "work", making no time for your loved ones, whether they are Here or they are gone.

Then, "Slap!" into your fucking face; reality always comes hard.

That "someone's story" knocks down your house of cards, and strips you off your every excuse. It serves as a reminder to count your fucking blessings because you never know what's to come.
And, simple as that, you get your lazy ass off the couch, get dressed and pay a visit to your long gone dad.

A visit you pushed back for months cuz the suffering and the pain and the loss and the sacrifice, apparently, they were not deep enough.
 

You, prick of a son.

 

 

 

 

 

 

 

"T.S, the One from the Northern Island across the Land DownUnder", by Gr. Krezos

Δούρειος Μήπως

- "Ξέρεις... ο Δούρειος Ίππος παίζει και να μην το γνώριζε ότι ήταν δούρειος. Ίσως να νόμιζε ότι ήταν κανονικό άλογο. Ή, ακόμα χειρότερα, ίσως να το γνώριζε αλλά να ήταν τόσο εξαθλιωμένη η ζωή του που, το να τον παρατήσουν έξω από την Τροία να φάνταζε σανίδα σωτηρίας..."

- "Τί θες να πεις; Δεν καταλαβαίνω."

- "Λέω πως, τελικά, δεν οφείλεται στο ότι δε γνωρίζουμε Ιστορία ούτε και στο ότι αντιμετωπίζουμε τη Μυθολογία ως διασκεδαστικό αφήγημα, το οποίο δεν χρήζει περαιτέρω ανάλυσης και μελέτης.

Ωφείλεται στο ότι, όποιος ήθελε να πει κάτι σημαντικό και να αφήσει κάτι χρήσιμο στις επόμενες γενιές, έριχνε ένα πέπλο είτε από εύπεπτες και δροσερές λεξούλες είτε από καυτές και άγνωστες και μιλούσε μέσα από κώδικες, παρομοιώσεις, παραβολές κι όποια άλλη πατέντα κάλυψης χρησιμοποιήθηκε ανά τους αιώνες.

Κάποιοι θεωρούν πως, αυτό επέτρεπε τη διακίνηση ανατρεπτικών ιδεών και τη μετάδοση της Γνώσης, σε κοινή θέα και κάτω από τη μύτη της εκάστοτε Αρχής. Όπως τα διάφορα "επαναστατικά" τραγούδια την περίοδο της Χούντας ένα πράμα.

Ζαβαρακατρανέμια. Κατάλαβες;"

- "Δηλαδή;"

- "Λάβαρα Μαύρα Ανέμισαν. Αυτό."

- "Και πάλι... βοήθησέ με λίγο. Δε μπορώ να ακολουθήσω το σκεπτικό σου."

- "Λέω ότι οι ιδέες, όπως κι οι άνθρωποι, γεννιούνται γυμνές. Τί δεν καταλαβαίνεις;"

- "Δηλαδή, εσύ τώρα μου εξήγησες κι εγώ πρέπει να καταλάβω, ε;"

- "Ναι... έχεις δίκιο. Κι εγώ το ίδιο κάνω. Έχω ντύσει τη σκέψη μου σαν κρεμμύδι, λες και πάει στα χιόνια... μπότες, φόρμα, μπουφάν, κασκώλ, γάντια, σκούφο... Πού να καταλάβεις τί θέλω να πω."

- "Θα πας γήπεδο απόψε; Τελευταία αγωνιστική πριν τα play-offs. Εγώ λέω να μην πάω τελικά. Το σκέφτομαι πολύ σοβαρά. Λόγω του ιού. Ξέρεις..."

- "Πρώτον, όχι. Δεν θα πάω γήπεδο. Και δεύτερον... με δουλεύεις τώρα; Αλλάζεις συζήτηση εν μέσω τέτοιων τρομερών αποκαλύψεων που σου προσφέρω;"

- "Μισό..."

- "Τί κάνεις εκεί;"

- "Μπύρα και πατατάκια... ΟΚ, λέγε τώρα.. Όλος δικός σου και... ξεκίνα από δαύτο το ζαβαρακατρανέμια. Για ποια λάβαρα λες;"

- "Του πένθους... της επανάστασης... της λευτεριάς. Διάλεξε εσύ όποια θες. Τα λάβαρα γίναν ζάβαρα, τα μαύρα γίναν κάτρα, σαν κατράμι και τα ανέμια, ανέμισαν... Τραγούδησέ το αλλάζοντας τις λέξεις και θα δεις ότι ταιριάζει."

- "Ναι... έχεις δίκιο. Αν μη τι άλλο, μια χαρά έμμετρο είναι κι έτσι."

-"Υπήρξε κι αυτή μια συμπαθητική προσπάθεια να μην τύχουν λογοκρισίας κάποιες ιδέες... όπως και σε άλλα κείμενα και τραγούδια."

- "Ναι... ίσως να είναι κι έτσι. Αλλά... αυτό με το Δούρειο Ίππο πού κολλάει;"

- "Κολλάει στις παραλίες των νησιών, κολλάει στους βαλτότοπους του Έβρου, κολλάει στον πάτο της εμαγιέ κατσαρόλας των Διεθνών Συμφώνων, κολλάει όπου υπάρχει λάσπη και, Δόξα τῷ Θεῷ, η λάσπη υπήρξε άφθονη στον τόπο αυτό, από καταβολής Κόσμου."

- "Τώρα εσύ, μετά από τον πρόλογο που έκανες, έχεις ξεκινήσει να μου εξηγείς τα ανεξήγητα, ε; Κι εγώ καταλαβαίνω, ας πούμε..."

- "Δώσε λίγο προσοχή... δεν θα χαλάσω εγώ την πιάτσα. Σαν μαλάκας θα σου μιλήσω, όπως και χιλιάδες άλλοι Γνώστες. Με παραβολές κι εσύ θα πρέπει να τις αποκωδικοποιήσεις και να καταλάβεις. Έτσι ήταν, έτσι είναι κι έτσι θα 'ναι."

- "Άντε, να δούμε. Εφτά η ώρα πάντως εγώ, έφυγα. Έχει αγώνα. Μας χάλασαν που μας χάλασαν το καρναβάλι φέτος, δεν θα χάσω και το ματσάκι για να κάτσω να ακούω τις παπάρες σου. Εντάξει; Αν θες, πες ξεκάθαρα ό,τι έχεις να πεις, να τελειώνουμε. Δεν είμαι κάνας χαζός. Το να μου λες ιστοριούλες για δούρειους ίππους και υποννοούμενα για τους πρόσφυγες, αν μη τι άλλο, υποτιμά τη νοημοσύνη μου. Λοιπόν... ακούω."

- "Μωρέ, μια χαρά ακούς... το ζόρι είναι πως, δεν καταλαβαίνεις. Δεν φταις εσύ βέβαια... μεγάλωσες με multiple choice εκπαίδευση, δίχως να ταΐσει κανείς την κριτική σου σκέψη. Κι όσο οι παλαιότεροι ψοφάμε κι αδειάζουμε τον τόπο και μένετε εσείς οι νεώτεροι, τόσο πιο θεόσταλτος θα μοιάζει ο Δούρειος Ίππος, τόσο πιο αγνή η θλίψη στο βλέμμα του, τόσο πιο τραγικά θα δείχνουν τα ξεσκισμένα από τις κακουχίες ρούχα που φορά. Έχεις αρχίσει τώρα να καταλαβαίνεις κάτι ή μπα;"

- "Μπα..."

- "Προηγουμένως, μίλησες για πρόσφυγες. Έχεις ιδέα τί σημαίνει αυτός ο χαρακτηρισμός; Έχεις υπόψη σου τη διαφορά μεταξύ πρόσφυγα και μετανάστη; Θα μπορούσες να τους ξεχωρίσεις αν έβλεπες τον ένα δίπλα στον άλλο; Και... θα έκρινες βασιζόμενος σε τί ακριβώς; Στα διαβατήριά τους; Στην όψη τους; Στα λόγια τους; Στον τόνο της φωνής τους; Στο πορτοφόλι τους;"

- "Δεν το έχω σκεφτεί προσωπικά αυτό αλλά, γι αυτό υπάρχουν οι αρμόδιες αρχές να..."

- "Οι αρμόδιες αρχές ε; Αρχές δίχως Αρχή και δίχως τέλος αλλά όχι κι ατελώς..."

- "Άρχισες να παίζεις πάλι με τις λέξεις."

- "Ναι... λες κι αυτές κάθονται φρόνιμα, κι ας τις βάλει κανείς στη σωστή σειρά. Μην αρχίσω τώρα να επιχειρηματολογώ για τον λόγο ύπαρξης του Λόγου, γιατί θα ξημερώσουμε. Αρχίζει και το ματσάκι σου σε καμιά ώρα.
Δε μου λες... έχεις υπόψη σου πως, τουλάχιστον δέκα χώρες χρησιμοποιούν επισήμως παιδιά ως ανθρώπινες ασπίδες για στρατιωτικές επιχειρήσεις; Ότι πομπές οχημάτων με στρατιωτικό υλικό, έμψυχο και άψυχο, έχουν ανάμεσά τους σχολικά οχήματα γεμάτα παιδιά; Αν γνώριζες πως, ένα κόνβοϋ τέτοιων οχημάτων απειλούσε να μπει στην χώρα σου, τί θα έκανες; Θα χτυπούσες την αυτοκινητοπομπή για να κρατήσεις τον εισβολέα έξω ή δεν θα το έκανες για να μη σκοτώσεις τα παιδιά;"

- "Δεν ξέρω... Τί είναι αυτά που με ρωτάς τώρα; Τί σχέση έχουν με τα ζάβαρα και τον Δούρειο Ίππο;"

- "Δεν ξέρεις ή θεν θέλεις να μπεις στη διαδικασία να σκεφτείς;

Δεν ξέρεις ή μήπως, γνωρίζεις πολύ καλά την απάντηση αλλά σε τρομάζει το τέρας που βλέπεις μέσα σου;

Μήπως αυτό που σε τρομάζει είναι το ότι δεν υπάρχει γκρι;

Μήπως αυτό που σε τρομάζει είναι η συνειδητοποίηση πως υπάρχει μόνο μαύρο κι άσπρο κι ότι το τέρας που είδες μέσα σου θα φέρει είτε το βάρος του προδότη είτε του φονιά;"
- (...)

- "Λέγε ρε... μεταξύ μας είμαστε.

Μήπως ο Δούρειος Ίππος στην περίπτωση της Τροίας δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα τσούρμο μισθοφόροι, που ανακατεμμένοι με παιδιά έσκασαν μύτη ένα πρωινό έξω από τα τείχη, με ξεσκισμένα ρούχα, βρώμικοι και ταλαίπωροι και ζητούσαν και καλά βοήθεια να μπουν για να γλιτώσουν από τους πολεμοχαρείς Έλληνες;

Μήπως οι Τρώες, αγαθοί και φιλέσπλαχνοι περιμάζεψαν και τάϊσαν αυτό το τσούρμο, δίχως να γνωρίζουν τί φίδι έχωναν στον κόρφο τους;

Μήπως αυτό το ίδιο τσούρμο άνοιξε τις πύλες της Τροίας και εισέβαλαν κι οι υπόλοιποι στρατιώτες, Έλληνες και μη;"

- "Μα, τί μαλακίες είναι αυτές που λες ρε; Τί στο διάλο συμβαίνει μέσα στο σκατόμυαλό σου; Πας καλά;"

- "Την Ιστορία, τη γράφει ο νικητής, αγάπη μου. Και τη γράφει όπως γουστάρει και τη ντύνει όπως γουστάρει και τη γδύνει επίσης, όπως και όποτε γουστάρει...

Και ξέρεις... νικητής σε ένα πόλεμο μεταξύ δύο πλευρών δεν είναι πάντα η μία εκ των δύο. Νικητής μπορεί να είναι και κάποιος τρίτος, ο οποίος έβαλε τους άλλους δυο να πολεμήσουν. Εντάξει; Κι αυτός ο τρίτος, παίζει και να είναι ολόκληρη συμμορία τρίτων.

Τώρα, αν εσύ έχεις κάποια άλλη εξήγηση γι αυτό που συμβαίνει στην χώρα σου εδώ και χιλιάδες χρόνια, πολύ θα χαρώ να σε ακούσω.

Πολύ θα χαρώ να ακούσω και τον λόγο που πάντα ζητιανεύεις.

Πολύ θα χαρώ επίσης να μου εξηγήσεις τον λόγο που καυχιέσαι για τα όσα κληρονόμησες από τους πάνσοφους, ενάρετους προγόνους σου, αφού πρώτα μου εξηγήσεις τον λόγο που επαναλαμβάνεις πιστά τα λάθη τους.

Πες μου -αλήθεια τώρα... πιστεύεις πως εσύ ήσουν ο νικητής; Ότι εσύ έγραψες την Ιστορία αυτού του τόπου;

Πες μου και το άλλο... τους Δούρειους Ίππους ανατολικά της γης σου, τους βλέπεις;

Είναι ξύλινοι; Ή μήπως έχουν σάρκα και οστά, καλέ μου Οδυσσέα;

Είναι το κλάμα τους αυτό που ηχεί μέσα στα αυτιά σου ή άσματα Σειρήνων που σε έχουνε πλανέψει;

Ετούτη την φορά, καλέ μου Οδυσσέα, δεν θα σε δέσω στο κατάρτι...

Ετούτη την φορά, θα είσαι μόνος."

- "Μαλακίες λες. Έχει χάρη που σε ξέρω από παιδί. Φεύγω. Ίσα που προλαβαίνω να πάω σπίτι πριν αρχίσει το ματς. Τα λέμε."

- "Τα λέμε."

…απόσπασμα από τη ΣυνΛογή κειμένων "Δούρειος Κήπος", του Γρ. Κρέζου

* American Honey 'Sting', by Wild Turkey

- "Κατάντια...", μουρμούρησε μέσα από τα δόντια του και τινάχτηκε κατευθυνόμενος προς το σαλόνι.

Έξι μήνες...

Παπάρια... Ποιοι έξι μήνες; Παραπάνω ήταν!

Ούτε καν θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε καταγράψει την παραμικρή Σκέψη. Στο blog του δηλαδή. Γιατί, από μαλακίτσες εδώ κι εκεί στα κοινωνικά δίκτυα, άλλο τίποτα.

- "Κατάντια και ξεφτίλα μαζί...", της γκρίνιαξε όταν έπεσε πάνω της. Τον είχε ακούσει που γκρίνιαζε κι είχε σηκωθεί από την αγαπημένη της γωνιά του καναπέ κι έψαχνε να τον βρει, για να δει τί ήθελε. Εκείνος την προσπέρασε κι επέστρεψε στο γραφείο του. Στο γραφείο Της δηλαδή. Ή πιο σωστά, στο δωμάτιο που χρησιμοποιούσε για γραφείο του, στο σπίτι Της.

Αυτό το "μαζί" ήταν αρκετά ακριβό, από κάθε άποψη. Τόσο ακριβό που δεν είχε φροντίσει εδώ κι έξι μήνες να αγοράσει μια μπουκάλα από το αγαπημένο του ποτό.

Εδώ που τα λέμε, δεν υπήρχε περίπτωση να το βρει στην χώρα τούτη αλλά θα μπορούσε προφανώς να βρει κάτι παρόμοιο. Ένα Jim Beam Honey ίσως ή ένα Drambuie, έστω.

- "Ένα κρασί; Μια μπύρα; Ένα ωραίο limoncello;", αντιπρότεινε εκείνη κοιτάζοντας το ψυγείο, ανεβάζοντάς του το αίμα στο κεφάλι.

Όχι ρε πούστη... ένα Wild  Τurkey 'American Ηoney Sting' ήθελε. Αλλά πού; Πού;

Βέβαια, την απάντηση τη γνώριζε... "Σε κάθε κάβα της άλλης του πατρίδας". Εκεί.

Εκεί μπορούσε να το βρει.

Υποκατάστατα... Αυτή είναι η ζωή τελικά;

Ένα μάτσο υποκατάστατα;

Μήπως το πιο κρυφό μυστικό της ανθρώπινης ευτυχίας είναι κρυμμένο εκεί; Στα υποκατάστατα; Σε όλα τα ευπρόσιτα που, θυμίζουν μεν αυτό που θέλει κάποιος, χωρίς όμως να είναι ακριβώς αυτό που πραγματικά θέλει;

Υποκατάστατα και συμβιβασμοί;

Ίσως και να ήταν έτσι.

Το τέρας υψώνοταν και πάλι ομπρός του... λες και παραμόνευε να του την πέσει στην πρώτη λάθος κίνηση.

Τέρας αληθινό.

Και άγριο.

Ο τελευταίος 27ιντσος iMac της γενιάς του, με τη λευκή σελίδα του editor να περιμένει την πρώτη του κίνηση. Το πάτημα του πρώτου πλήκτρου που, θα εμφάνιζε τον πρώτο χαρακτήρα στο πρώτο κείμενο της χρονιάς... αρχές Ιούλη.

Έξι μήνες.

Πάνω από έξι μήνες.

Και... να που πάτησε το πρώτο πλήκτρο.

Και στην οθόνη δεν άλλαξε το παραμικρό. Ούτε μια κουκίδα δεν εμφανίστηκε στη λευκή σελίδα του editor, μιας και είχε καταλάθος πατήσει το escape.

- "Χα... escape", σκέφτηκε κι ήπιε άλλη μια γουλιά παγωμένο νερό. Έτσι. Για να μάθει, αφού δεν είχε αξιωθεί να αγοράσει έστω μια μπουκάλα αλκοόλ της προκοπής.

Εκείνη είχε διάφορα ξύδια στην κάβα της αλλά... απείχαν παρασάγγας από τα θέλω του.

Αν και, φλέρταρε με την ιδέα ενός παγωμένου Southern Comfort, το οποίο όμως, μόνο comfort δεν θα του έφερνε μιας και είχε κατεβάσει αμέτρητα λίτρα από δαύτο, κάποια τριάντα χρόνια πριν κι ο οργανισμός του δεν το σήκωνε άλλο. Ούτε να το μυρίσει.

Γύρισε κι έριξε μια ματιά στη βερμούδα του.

Η σκέψη του άδειου από χρήματα πορτοφολιού στην πίσω τσέπη, του έφερνε αηδία.

Πώς διάλο τα είχε καταφέρει έτσι; Αν μη τι άλλο, στην άλλη πατρίδα δεν είχε ξεπέσει τόσο, σε καμία φάση της εκεί ζωής του.

Ζητιάνος ένιωθε τώρα δα.

Να τρέχει δώδεκα ώρες την ημέρα μακρυά από το σπίτι και να φτάνει στα μέσα του μήνα δίχως να περισσεύει μία.

Ξέρεις... μία για πάρτη του.

Πόσο ακριβό ήταν αυτό το "μαζί"...

Τράβηξε τα μάτια από τη βερμούδα και τα έκανε μια βόλτα γύρω του. Στο δωμάτιο. Στον πίνακα με την συναισθηματική μεν αξία αλλά με την απαίσια τεχνική κι την απολύτως εμπορική και 'δήθεν' άποψη του καλλιτέχνη, στην αραχνοΰφαντη κουρτίνα, η οποία του έκοβε τη θέα στον άθλιο ακάλυπτο, στη μισάνοικτη πόρτα από την οποία κατάφερνε να δει έως πέρα, στην κουζίνα που, η καλή του είχε ξεχάσει και πάλι τα φώτα αναμμένα, στη διπλωμένη σιδερώστρα, η οποία αναπαυόταν επιμελώς ακουμπισμένη στην βαριά ξύλινη αρχειοθήκη... στο γυάλινο γραφείο του με τον μεταλλικό σκελετό -ναι, αυτό το συγκεκριμένο ήταν Του. Το είχε αγοράσει ο ίδιος με χρήματά Του, με το που πάτησε το πόδι Του πίσω στην πατρίδα. Την πρώτη πατρίδα... που είχε γίνει δεύτερη για αρκετά χρόνια και που εδώ κι έξι μήνες είχε ξαναγίνει πρώτη. Κι ας ένιωθε πιο ξένη και από τους υπόλοιπους ξένους τόπους που είχε επισκεφτεί στη ζωή του.

Στη συνέχεια πάτησε κι άλλα πλήκτρα. Πολλά... Πάρα πολλά. Με μανία.
Αλλά ένα από δαύτα κόντευε να το λιώσει. Το backspace.
Για να σβήνει όσα έγραφε, τα οποία του φαίνονταν ηλίθια. Παιδικά. Σκέψεις κι ερωτήματα "δήθεν". Πιο δήθεν κι από την άποψη του καλλιτέχνη του πίνακα που είχε απέναντί του.
Λες γι αυτό να μην είχε έμπνευση τόσους μήνες; Επειδή απέναντί του δεν είχε πλέον το πάρκο με τα πράσινα και ροζ και μωβ φυλλώματα... αλλά έναν πίνακα άτεχνο εμπρός, έναν άθλιο ακάλυπτο δεξιά και την αντανάκλαση του άθλιου ακάλυπτου στον καθρέφτη της ντουλάπας αριστερά;
Πόσο πολύ του έλειπε η δεύτερη πατρίδα, τελικά;

Τελικά, τεκίλα...

Τί είναι πατρίδα;

Κάτι σαν ρετσινιά ας πούμε;

Κάτι που κολλάει πάνω σου και το κουβαλάς για την υπόλοιπη ζωή σου;
Πρέπει να το γράφεις με κεφαλαίο 'π' ή όχι; Ή μήπως πρέπει να το γράφεις με ό,τι του αξίζει;

Σε στιγματίζει άραγε και σε τί βαθμό; Μπορείς να ξε-πατριστείς αν το θελήσεις; Και δεν εννοώ να φύγεις από τον τόπο... αλλά να φύγει ο τόπος από μέσα σου. Κι αν ναι, τί χρειάζεται; Μήπως αυτό το "πατρίδα" είναι δεμένο και με τίποτε άλλο που κουβαλάς και, αν βγει από μέσα σου, το πάρει μαζί του;
Ή ακόμα χειρότερα... σε πάρει μαζί του;

Το μουντιάλ ήταν σε πλήρη εξέλιξη, είχε ματσάρα στην τηλεόραση κι εκείνος μαλακιζόταν και πάλι μπροστά στο τέρας. Να γράφει...
To be honest, υπήρξαν πάμπολλες φορές που, καθόταν μπροστά στο τέρας και μαλακιζόταν κανονικά.
Με τσόντες. Ή και φωτογραφίες, σκέτες. Ξέρεις... για να φτιάχνει τα δικά του σενάρια.
Ανασήκωσε για λίγο τα γυαλιά του. Πούτσες... διπλά τα έβλεπε δίχως αυτά.
Πώς διάλο στραβώθηκε και δαύτος που, καυχιόταν για την όρασή του;
Κι η γαμημένη μοίρα το έφερε έτσι και η δουλειά που είχε βρει επιστρέφοντας στην πρώτη πατρίδα, τον είχε να κάθεται οκτώ ώρες τη μέρα μπροστά σε έναν, τί άλλο... iMac.

Τους είχε σιχαθεί πια. Και μάλιστα, εκείνος της δουλειάς ήταν 21" και του έμοιαζε τόσο μικρός και κουραστικός, καθώς και το keyboard αλλά και το mouse που ήταν καλωδιωμένα κι όχι smart και Bluetooth όπως το δικό του. Κούραση και μόνο να τα κοιτάς.

Η ζαλάδα μετά από τόσες ώρες μπροστά στους υπολογιστές είχε αρχίσει να τον τελειώνει... οπότε, με βαριά καρδιά κι εν μέσω εμπνεύσεως, έβαλε το τέρας για ύπνο και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι. Εκεί. Μαζί της.

Στο "μαζί" τους.

Άραγε... τί σημαίνει "μαζί";

Μήπως σημαίνει Δίπλα;

Κολλητά;

Στον ίδιο χώρο;

Στην ίδια χώρα;

Δηλαδή, τα ζευγάρια που δε συγκατοικούν, δεν είναι μαζί;

Όχι τίποτε άλλο... αλλά γνώριζε ζευγάρια που συγκατοικούσαν αλλά δεν είχαν υπάρξει καν "μαζί" για μια στιγμή.

Λες να υπήρχε κανά φθηνότερο "μαζί"; Κάτι πιο οικονομικό στην τσέπη, αν μη τι άλλο που, να είναι πλούσιο στα υπόλοιπα; Μήπως τελικά, όλο αυτό που συμβαίνει παγκοσμίως, να είναι ένα όπλο που χτυπά όχι τις τσέπες... αλλά τα "μαζί";

Δίπλα στο σταθμό του τρένου, είναι ένας άστεγος, τον οποίο συναντά κάθε μέρα, τόσο στο πήγαινε όσο και στο έλα. Αυτός ο άστεγος έχει πάντοτε αγκαλιά ένα γατάκι... Ένα λευκό γατάκι, με το οποίο κοιμούνται πάντοτε μαζί...
Χα... μαζί.
Ίσως το "μαζί" να μην χρειάζεται οικονομική άνεση after all.

Στα αυτιά του αντηχούσε ακόμα ο ήχος από το βίντεο που έπαιζε στο background, όσο εκείνος έγραφε. Όσο κατέγραφε τις Σκέψεις του δηλαδή.

Εδώ και χρόνια, είχε βρει ένα βίντεο στο διαδίκυτο, το οποίο έβαζε να παίζει για να χαλαρώνει. Για να χαλαρώνει το κορμί, όσο τσιτώνοταν η Σκέψη.

"60 minutes of Woodland Ambience" ήταν ο τίτλος του. Ηχογράφηση σε δάσος της Πεννσυλβάνια. Ρυάκι, θρόισμα φύλλων και πουλιά. Φυσική ηχογράφηση κι όχι από αυτά τα βιομηχανοποιημένα υποκατάστατα που παίζουν εδώ κι εκεί με sampl-αρισμένους ήχους.

Χάζεψε για λίγο τηλεόραση και μετά από ώρα, αποφάσισε να την ακολουθήσει στο κρεβάτι.

Η νύχτα υπήρξε σύντομη απόψε.

Ένας ρυθμικός θόρυβος τον είχε ξυπνήσει από νωρίς. Να ήταν τέσσερις; Πέντε;

Συνεχίστηκε μέχρι και τις εφτά το πρωί ώσπου, κάποια στιγμή ξύπνησε κι εκείνη.

Ο τεχνικός της δορυφορικής έφευγε, έχοντας τελειώσει ο άνθρωπος μέσα σε πέντε λεπτά. Κύριος. Ήρθε στην ώρα του. Τους εξήγησε τα βασικά. Τσέκαρε την εγκατάσταση. Έκανε τις μετρήσεις του και τους χαιρέτισε.

Εκείνος, επέστρεψε στο γραφείο του και ξύπνησε το τέρας. Στο γραφείο της δηλαδή.

Τέλος πάντων, στο γυάλινο γραφείο Του, το οποίο ήταν στο δωμάτιο που χρησιμοποιούσε για γραφείο του, στο σπίτι Της.

- "Αυτό το Λίγο, μου αρκεί..."

- "Το Λίγο μου, κοστίζει."

Κάπως έτσι πήγαινε ένας διάλογος που είχε αποτυπώσει σε κάποιο κείμενό του, πέντε χρόνια πριν. Στην άλλη του πατρίδα.

Και να λοιπόν που, αυτό το "μαζί", το οποίο χαιρόντουσαν για τόσο "λίγο" κάθε μέρα, όντες απασχολημένοι με τα της επιβιώσεως, κόστιζε τόσο "πολύ".

- "Πόσο;"

- "Δυο περιουσίες κι άλλη μια..."

...συνεχιζόταν ο διάλογος και, μα τον όποιο θεό των -ανά το ΣύνΠαν- "μαζί", είχε υπάρξει για άλλη μια φορά προφητικός...

Το μόνο που του έμενε ήταν να βρει τρόπο να γίνει και profit-ικός.

Γιατί, ήθελε ο πούστης μια γουλιά τώρα δα.

American Honey 'Sting', από την Wild Turkey.

...απόσπασμα από το βιβλίο "Κέρδισα μια πατρίδα χάνοντας μια παρτίδα", Γρ. Κρέζος